شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
چین از تعرفههای ترامپ جان سالم به در برد، اما جنگ ایران بهای سنگینی دارد
- نویسنده, لورا بیکر
- شغل, خبرنگار چین
- در, فوشان و گوانگژ
- زمان مطالعه: ۶ دقیقه
این یک گردهمایی غمانگیز در کوچه پس کوچههای یکی از بزرگترین قطبهای تولیدی چین است؛ جایی که کارگران زیر درختی مقابل مغازههایی که آگهی کار موقت در کارخانهها را دارند، سیگار میکشند.
یکی از آنها که نمیخواهد نامش فاش شود میگوید: «هیچکس نمیفهمد زندگی ما چه طور است.»
دیگری اضافه میکند: «ما فقط کار میکنیم و کار میکنیم و هیچ زندگی دیگری نداریم. لطفا به ما کمک کنید.» این درخواست از یک خبرنگار خارجی درچین، درخواستی نادر و پرخطر است.
به نظر میرسد آنها مستاصل شدهاند و برای به دست آوردن درآمدی که بتوانند برای خانوادهشان بفرستند، تقلا میکنند. این در حالی است که صنعت تولید چین، از ساخت کالاهای ارزان به سوی فناوریهای پیشرفته و خودکار در حال تغییر است و این کارگران ناچارند با این واقعیت نیز دستوپنجه نرم کنند.
و این وضعیت حتی پیش از آن بود که جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران اقتصاد جهانی را متلاطم کند.
زمانی که تعرفههای دونالد ترامپ علیه چین در سال گذشته اعمال شد، اقتصاد این کشور با رشد کندتر و بیکاری دست به گریبان بود. با این حال این اقتصاد انعطافپذیری خود را نشان داد و با افزایش صادرات، رشد تولید ناخالص داخلی حدود پنج درصد را ثبت کرد. اما نارضایتیها همچنان در حال جوشیدن بود. اکنون نیز درگیری در خاورمیانه فشار تازهای وارد کرده و سفارشهای کارخانهها، هزینهها و مشاغل را تحت تاثیر قرار داده است.
در شهر فوشان در استان صنعتی جنوبی گوانگدونگ، بهترین فرصت کاری که پیش روی کارگران قرار دارد با حروف قرمز روشن نوشته شده است: چند هفته قالبگیری پلاستیک یا سرهم کردن قطعات تلفن همراه، با دستمزدی بین ۱۸ تا ۲۰ یوان در ساعت که معادل چند دلار یا پوند است.
یکی دیگر از کارگران که از یک استان روستایی آمده میگوید: «میخواهم جای دیگری کار پیدا کنم.» بیشتر آنها بالای ۴۰ سال سن دارند و از این عدم قطعیت جدید ناامید هستند.
این یکی از دلایلی است که پکن خواستار پایان جنگ است.
ذخایر قابلتوجه نفت چین و پیشتازی آن در انرژیهای تجدیدپذیر و خودروهای برقی، این کشور را از بدترین پیامدهای بحران سوخت تا حدی مصون نگه داشته است. اما با وجود نمایش ثبات، جنگ باعث اختلال در تنگه هرمز شده که یک مسیر حیاتی کشتیرانی است. این موضوع به اقتصاد کند چین که به شدت به صادرات وابسته است، فشار بیشتری وارد میکند.
یک بازرگان که نخواست نامش فاش شود میگوید: «هزینهها حدود ۲۰ درصد افزایش یافته است.»
او کارگران را برای جابهجایی طاقههای پارچه از پشت کامیون به گاریهایی که به کارخانههای محلی میروند، ساماندهی میکند تا این پارچهها به لباس برای برندهای جهانی تبدیل شوند.
در گوانگژو، در فاصله یک ساعت رانندگی از فوشان، بزرگترین بازار پارچه جهان قرار دارد؛ جایی که خیابانها پر از موتورسیکلتهایی است که طاقههای رنگارنگ پارچه را حمل میکنند و وانتها و کامیونها برای بارگیری و تخلیه بار بوق میزنند. مغازهها در میان انبوهی از نایلون، پلیاستر و ابریشم به سختی قابل تشخیص هستند، اما تقریبا همه فروشندگان داستانی مشابه دارند.
تجارت آنها به تامین ارزان و پایدار نفت در قالب مواد پتروشیمی وابسته است که بدون آن امکان تولید پارچه وجود ندارد. اکنون افزایش قیمت نفت به شدت به آنها ضربه زده است. یک بازرگان در حالی که در اتاقی پشتی چای مینوشد میگوید: «این یعنی سفارشهای کمتر.» او اضافه میکند برخی مشتریان حاضر به پرداخت هزینه بیشتر نیستند و طاقههای پارچه در انبارها روی هم تلنبار شدهاند.
اگر آنها هزینههای بالاتر را به مشتری منتقل نکنند، خودشان باید آن را تحمل کنند. و این برای کسانی که از پیش با حاشیه سود اندک کار میکنند، چنین کاری دشوار است.
یک سال پیش زمانی که آمریکا و چین درگیر جنگ تجاری بودند، نوعی سرسختی در خیابانهای گوانگژو دیده میشد. اما این بار، نوعی پذیرش و تسلیم به چشم میخورد.
با این حال در میان این عدم قطعیت هنوز فرصتهایی وجود دارد.
در فاصلهای کوتاه، تولیدکنندگان در سالنهای وسیع نمایشگاه کانتون از خریداران سراسر جهان استقبال میکنند. در حالی که بازدیدکنندگان خارجی با رباتهای انساننما عکس میگیرند، این رباتها دست تکان میدهند و آواز میخوانند.
این همان چینی است که رهبران در پکن میخواهند جهان ببیند؛ کشوری که به آینده مینگرد و فناوریهای جدید میسازد، در حالی که رقیبش، ایالات متحده، درگیر جنگ در خاورمیانه است.
صفهای طولانی برای امتحان عینکهای هوش مصنوعی که ادعای ترجمه زبانهای خارجی دارند، دیده میشود. و همچنین پاهای رباتیکی برای کمک به کوهنوردی. در کنار آنها، وسایل روزمره مانند جاروبرقیهایی که لکهها را در چند ثانیه پاک میکنند، دستگاههای اسپرسوساز براق و فرکنندههای مو نیز عرضه شدهاند.
به گفته بازرگانان، وجه مشترک همه این محصولات افزایش قیمت آنهاست. یکی از دلایل این است که بسیاری از آنها از پلاستیک ساخته میشوند که در فرآیند تولید به نفت وابسته است.
با این حال خریداران همچنان حضور دارند، چرا که کسبوکارها برای تامین بازار به فعالیت ادامه میدهند و جنگ، مزیت چین در یک حوزه کلیدی را برجسته کرده است: خودروهای برقی.
تولیدکنندگان چینی تنها در ماه مارس ۳۵۰ هزار خودروی برقی صادر کردند؛ ۳۰ درصد بیشتر از فوریه و ۱۴۰ درصدی بیشتر از ماه مارس سال گذشته.
خودروهای برقی یکی از مهمترین صادرات چین به خاورمیانه هستند، اما اکنون جویس لیو با دشواری در ارسال محمولهها به مشتریان مواجه است.
او میگوید: «سال گذشته ۹۰ درصد خودروهای ما به خاورمیانه میرفت، اما امسال به دلیل جنگ تقریبا تجارت با آنها متوقف شده است. برخی خودروها هنوز در بنادر چین منتظر هستند.»
او در نمایشگاه به دنبال مشتریان جدید از آفریقا یا آمریکای جنوبی است. این در حالی است که خریدارانی از هند، بنگلادش و ترکیه نیز در غرفههای خودروهای برقی حضور دارند. در برخی کشورها، با افزایش قیمت بنزین و گازوئیل، فهرست انتظار برای خودروهای برقی چینی طولانیتر شده است.
در همین حال، هیاتی از عمان نیز در حال بررسی خودروها زیر نورافکنهاست و در حال چانهزنی برای معامله است.
ظاهر محمد ظاهر الکعبی میگوید: «ما اینجا هستیم تا با شرکتهای چینی همکاری کنیم. الان شرایط سخت است، اما انشاءالله جنگ تمام میشود و کسبوکار رونق میگیرد.»
این همان چیزی است که پکن نیز خواهان آن است.
یو جیه از اندیشکده چتم هاوس در لندن میگوید: «به شکلی متناقض، چین امیدوار بود شاهد افول آمریکا باشد. اما آیا این همان آمریکایی است که چین میخواست؟ چین ترجیح میدهد با آمریکایی قابل پیشبینیتر روبهرو باشد.»
او میافزاید پکن همچنین «نمیخواهد ترامپ را تحریک کند» و معتقد است نشست برنامهریزیشده در ماه مه واکنش چین را تعدیل خواهد کرد.
او میگوید: «پکن میخواهد هر کاری میتواند انجام دهد تا آن دیدار تضمین شود.»
چین از حاشیه خواستار آتشبس شده و همزمان ایران را به مذاکره تشویق میکند. به نظر میرسد دونالد ترامپ نیز چنین میخواهد. شی جین پینگ نیز با ولیعهدهای امارات و عربستان دیدارها و تماسهایی داشته است.
ویلیام فیگوئروآ، استاد تاریخ و روابط بینالملل، میگوید: «چین میخواهد به آمریکا و شرکایش نشان دهد که در تعهداتش جدی است و این پیام مخاطبی جهانی دارد.»
این یادآور آن است که چین دیگر فقط در مرکز اقتصاد جهانی نیست، بلکه به طور فزاینده در مرکز قدرت جهانی نیز قرار دارد.
اما این موضوع برای کارگران فوشان که از دستمزدهای راکد ناراضی هستند، اهمیت چندانی ندارد.
یکی از آنها کارت ورودش به نمایشگاه کانتون را نشان میدهد و با خنده میگوید: «من توالتها را تمیز میکردم.»
او برای یک روز کاری ۱۴ ساعته، ۱۵۰ یوان (۲۰ دلار یا ۱۴.۸۰ پوند) دستمزد دریافت کرده است.
