۲۵۰ نفر در پی غرق شدن قایق مهاجران در اقیانوس هند ناپدید شدند

بر اساس اعلام آژانس‌های پناهندگان و مهاجرت ملل متحد، حدود ۲۵۰ مهاجر روهینگیایی و بنگله‌دیشی، از جمله کودکان، پس از واژگونی قایقشان در دریای آندامان در هفته گذشته ناپدید شده‌اند.

این قایق ماهیگیری که از بنگله‌دیش حرکت کرده و مقصدش مالیزیا بود، «به دلیل بادهای شدید، دریای متلاطم و ازدحام بیش از حد» غرق شده است.

زمان دقیق واژگونی این قایق مشخص نیست، اما در ۹ اپریل، یک کشتی با پرچم بنگله‌دیش ۹ نفر را که «برای زنده ماندن به بشکه‌ها و تکه‌های چوب چسبیده بودند» نجات داد.

از زمان سرکوب مرگبار در میانمار در سال ۲۰۱۷، صدها هزار نفر از اعضای اقلیت قومی روهینگیا به بنگله‌دیش گریخته‌اند.

اکثریت جمعیت میانمار بودایی هستند و دولت آن کشور روهینگیاها را که اغلب مسلمان هستند، از حق شهروندی محروم کرده است.

با این حال، شرایط دشوار زندگی در بنگله‌دیش باعث شده برخی از آن‌ها با قایق‌های شلوغ و ناایمن به سمت مالیزیا، که کشوری مسلمان است و به‌عنوان پناهگاهی امن در نظر گرفته می‌شود، سفر کنند.

یکی از اعضای گارد ساحلی مالیزیا که نخواست نامش فاش شود، به نقل از نجات‌یافتگان حادثه هفته گذشته به بی‌بی‌سی گفت که آنها در تاریخ چهارم اپریل «به امید زندگی بهتر» بنگله‌دیش را به مقصد این کشور ترک کرده‌ بودند.

این عضو گارد ساحلی گفت که قایق آن‌ها در تاریخ ۷ یا ۸ اپریل گرفتار طوفان شد.

او افزود: «آنها تقریبا دو روز در دریا شناور بودند و بشکه‌ها و تکه‌های چوب را به دست گرفته بودند. تا این که خدمه تانکر موتوری مگنا پراید که با پرچم بنگله‌دیش در حال حرکت به سوی اندونیزیا بود، حدود ساعت ۲ بامداد ۱۱ اپریل با پیداکردن بازماندگان، آنها را به کشتی آوردند. بعدها مشخص شد که آنها از جوامع بنگله‌دیشی و روهینگیایی هستند.»

سپس کشتی وارد آب‌های بنگله‌دیش شد و آنها را به کشتی گارد ساحلی «منصور علی» تحویل داد.

نجات‌یافتگان گفتند که حدود ۱۰۰ نفر را دیده‌اند، اما به گفته یک عضو گارد ساحلی مالیزیا تعداد دقیق افراد مشخص نیست و هیچ اثری از دیگران یا قایق پیدا نشده است.

رفیق الاسلام، یکی از بازماندگان، به خبرگزاری فرانسه گفت که قبل از نجات، نزدیک به ۳۶ ساعت روی آب بود و افزود که به دلیل نفتی که از کشتی نشت کرده بود، دچار سوختگی شده است.

این مرد ۴۰ ساله گفت که با وعده داشتن شغل/کار در مالیزیا متقاعد شده بود که سوار قایق شود.

کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد در بیانیه‌ای که به طور مشترک با سازمان بین‌المللی مهاجرت منتشر کرد، گفت: «این حادثه غم‌انگیز، پیامدهای وخیم آوارگی طولانی مدت و فقدان راه‌حل‌های پایدار برای روهینگیا را نشان می‌دهد.»

این سازمان‌ها اعلام کردند که خشونت‌های مداوم در راخین، ایالت محل سکونت آنها در میانمار، «امیدها برای بازگشت امن آنها در آینده نزدیک را کمرنگ کرده است.»

به گفته این سازمان‌ها کاهش کمک‌های بشردوستانه و شرایط دشوار زندگی در کمپ‌های پناهندگان، آنها را وادار به «انجام چنین سفرهای دریایی خطرناکی در جستجوی امنیت و زندگی بهتر» کرده است.

این قایق‌ها اغلب کوچک و تنگ و فاقد امکانات اولیه مانند آب شیرین و صحی هستند. آنها همیشه به مقصد خود نمی‌رسند. برخی در دریا می‌میرند، در حالی که برخی دیگر گاهی اوقات بازداشت یا اخراج می‌شوند.

بعضی دیگر از این روهنگیاها هم هنگام نزدیک شدن به مالیزیا و اندونیزیا، توسط مقام‌ها یا جوامع ساحلی محلی، بازگردانده شده‌اند.

در جنوری ۲۰۲۵، مالزیا دو قایق حامل حدود ۳۰۰ پناهنده را پس از دادن غذا و آب به مسافران، بازگرداند.

یک پناهنده روهینگیا در بنگله‌دیش، پیش از این به خبرگزاری رویترز گفته بود: «مردم در جنگ می‌میرند، از گرسنگی می‌میرند. بنابراین برخی فکر می‌کنند بهتر است در دریا بمیرند تا اینکه به آرامی در اینجا بمیرند.»

آژانس‌های ملل متحد در بیانیه روز سه‌شنبه خود، از جامعه بین‌المللی خواستند تا بودجه پناهندگان روهینگیا و جوامع میزبان آنها در بنگله‌دیش را حفظ کنند.

آنها افزودند: « در حالی که بنگله‌دیش سال نو خود را جشن می‌گیرد، این فاجعه یادآور تلاش‌های فوری مورد نیاز برای رسیدگی به علل ریشه‌ای آوارگی در میانمار و ایجاد شرایطی است که به پناهندگان روهینگیا اجازه دهد داوطلبانه، به طور امن و با عزت به مناطق خود بازگردند.»