"Mtoto wangu hakunitambua" - Simulizi ya Alice Chesoli baada ya kulipukiwa na gesi

    • Author, Asha Juma
    • Nafasi, Mwandishi wa BBC
    • Akiripoti kutoka, Nairobi
  • Iliyochapishwa
  • Muda wa kusoma: Dakika 5

Wakati mwingine maisha hubadilika ndani ya sekunde chache. Siku ambayo inaanza kama nyingine yoyote inaweza kugeuka kuwa mwanzo wa maumivu, hofu na mapambano ya kuokoa maisha.

Kwa Alice Chesoli, siku hiyo ilifika mwaka 2017.

Alikuwa amerejea nyumbani kutoka kazini pamoja na mume wake kama kawaida. Wakiwa wamechoka baada ya siku ndefu ya kazi, walijipanga kumhudumia mtoto wao mdogo kabla ya kupumzika.

"Mume wangu aliniambia nimchemshie mtoto maziwa, naye akaenda dukani," anasimulia.

Moto ulivyomeza mwili wake

Lakini alipofika kuwasha jiko la gesi, mambo yalibadilika ghafla. Kumbe nyumba ilikuwa imejaa gesi bila wao kujua.

"Nilipowasha moto tu, ikalipuka," Alice anasema.

Sekunde chache baadaye, mwili wake ulikuwa umezingirwa na moto uliokuwa ukimeza mwili wake.

Alice anakumbuka alikimbia nje huku moto ukiendelea kuwaka mwilini mwake.

"Nilikuwa nakimbia nje ya nyumba huku moto ukiendelea kuniwakia," anakumbuka.

Mume wake alijitahidi kuuzima moto wa gesi. Akatoa mtungi nje ya nyumba, akaufinika kwa blanketi na kwa haraka akaanza kujaribu kumuokoa mke wake.

"Alikuwa kila akinimwagilia maji, badala ya kuzimika, moto ndio ulikuwa unaongezeka," Alice anasema.

Muujiza uliomuokoa

Hofu ilitawala wengi wa majirani zake na badala ya kumuokoa, wao pia walianza kutoroka eneo la tukio wakihofia maisha yao.

"Watu walitoroka na kujifungia ndani ya nyumba zao," anasema Alice.

Kadiri moto ulivyoendelea kuenea mwilini mwake, Alice alifanya jambo bila kujua ambalo baadaye aligundua lilikuwa limeokoa maisha yake.

"Nilianguka chini na kuanza kujiviringisha. Nilijibingirisha mara kadhaa, kisha ghafla nikaona moto unaanza kuzima," Alice anakumbuka, jambo analoliona kama muujiza katika maisha yake.

Moto ulianza kupungua, lakini tayari ulikuwa umefanya uharibifu mkubwa.

Mikono yake, sehemu ya uso wake na mwili wake vilikuwa vimeungua vibaya.

"Nashukuru Mungu. Kama nisingeanguka chini na kujiviringisha, huenda nisingekuwa hai leo," Alice anasema.

Safari ya hospitalini

Baada ya kuokolewa, Alice alipelekwa hospitali ya karibu kabla ya kuhamishiwa katika Hospitali ya Taifa ya Kenyatta.

Anasema alipofika hospitalini hali yake ilizidi kuwa mbaya.

Mwili wake ulianza kufura.

Alikuwa bado anasikia kila kitu kilichokuwa kinaendelea karibu naye, lakini maumivu aliyokuwa akiyapitia yalikuwa makali kupita maelezo.

"Nakumbuka nilikuwa nawaambia, 'Ninakufa. Sitapona.'"

Hata hivyo, mapambano yake yalikuwa yanaanza tu.

Miezi minne katika ICU

Alice alikaa katika Chumba cha Wagonjwa Mahututi (ICU) kwa miezi minne.

Kwa muda mrefu hakuwa na ufahamu kamili wa kilichokuwa kinaendelea.

Anasema baadhi ya kumbukumbu zake za kipindi hicho zinafanana na ndoto.

"Nakumbuka ni kama nilikuwa naota. Nilifikiri naenda kujisaidia, lakini kumbe nilikuwa bado hospitalini."

Katika hali iliyofanana na ndoto, Alice aliamka na kuanza kutembea akidhani anaelekea kujisaidia. Kumbe hiyo ndiyo ilikuwa mara ya kwanza kuamka kutoka kitandani tangu alipotoka ICU. Huo ukawa mwanzo wa safari yake ya kupona.

Baadaye alianza kurejea katika hali ya kawaida polepole huku madaktari wakifuatilia maendeleo yake.

Kujifunza tena kula

Moja ya changamoto kubwa baada ya kuungua ilikuwa kula.

Moto ulikuwa umeathiri sehemu za uso wake kiasi kwamba hakuweza kufungua mdomo vizuri.

Madaktari walilazimika kutumia vifaa maalum kuufungua mdomo wake hatua kwa hatua.

Kati ya mbinu walizotumia ni kumtaka mume wake kununua pipi maalum iliyotumika kusaidia kuufungua tena mdomo wake.

"Daktari alipoweka pipi mdomoni kwa mara ya kwanza nilipiga nduru," Alice anasema, akieleza kuwa alihisi maumivu makali sana.

Kwa wiki nyingi, mume wake alilazimika kumbembeleza kula.

Alikuwa anapondaponda chakula, anakichanganya na maziwa na kumlisha kidogo kidogo kama mtoto mdogo kwa sababu hakuweza kutafuna wala kufungua mdomo vizuri.

"Alikuwa ananilisha kidogo kidogo mpaka nimeze, na akizidisha kiwango hata kidogo tu, chakula kilininyonga," Alice anasema.

Anasema uvumilivu huo wa mume wake ndio ulimsaidia kuendelea kupigania maisha yake.

Mwaka mzima hospitalini

Alice alitumia mwaka mmoja mzima hospitalini.

Ingawa madaktari walikuwa wamefanikiwa kuokoa maisha yake, safari ya kupona ilikuwa bado ndefu.

Baadhi ya majeraha yalikuwa yameanza kukauka, lakini viungo vyake havikuwa vimerudi katika hali ya kawaida.

Mkono wake ulikuwa bado mgumu kujikunja na alihitaji kuendelea na matibabu pamoja na mazoezi ya kurejesha uwezo wa kutumia viungo vyake.

"Nilikuwa nimepona, lakini sikuwa sawa kabisa."

Mtoto hakunitambua

Hata hivyo, maumivu makubwa zaidi hayakuwa yale ya mwilini.

Baada ya mwaka mmoja hospitalini, Alice alirejea nyumbani akiwa na hamu ya kumuona mtoto wake.

Lakini alichokutana nacho hakukutarajia.

Mtoto wake, ambaye alikuwa bado mdogo sana wakati ajali ilipotokea, hakumtambua mama yake.

"Alimuuliza baba yake na bibi yake, 'Huyu ni nani?' Akasema, 'Simjui'," Alice anakumbuka tukio hilo kana kwamba limetokea jana.

Walimweleza kuwa huyo alikuwa mama yake, lakini mtoto alikataa kuamini.

"Alisema, 'Huyu si mama yangu. Mama yangu alienda Nairobi kufanya kazi,'" Alice anasema.

Maneno hayo yalimuumiza kuliko majeraha aliyokuwa nayo.

Mabadiliko yaliyotokea usoni na mwilini mwake baada ya kuungua yalikuwa makubwa kiasi kwamba mtoto wake mwenyewe hakuweza kumtambua.

"Siku ya kwanza ilikuwa kazi," anasema Alice.

Jinsi alivyorudisha upendo wa mwanawe

Safari ya kurejesha ukaribu kati yake na mwanawe ilihitaji uvumilivu mkubwa.

Familia ilitafuta njia mbalimbali za kumzoesha mtoto huyo.

Walikula pamoja kutoka sahani moja.

Walitembea pamoja.

Walifanya shughuli ndogo ndogo za kila siku akiwa karibu naye.

Polepole mtoto alianza kuondoa hofu aliyokuwa nayo.

Alianza kumkaribia.

Kisha siku moja akamkubali.

"Hapo ndipo mtoto wangu alianza kusema, 'Huyu ni mama yangu,'" Alice anasema.

Maisha baada ya hospitali

Kurudi nyumbani hakukumaanisha mwisho wa changamoto.

Kazi ambazo zamani zilikuwa za kawaida ziligeuka kuwa mtihani.

"Kilichokuwa kigumu zaidi ni kufua na kupika," Alice anasema.

Anaeleza kuwa baada ya kutoka hospitalini, kazi za kawaida ambazo wengi huzifanya bila kufikiria zilionekana kama zisizowezekana kwake.

Mikono yake ilikuwa bado imeathirika kiasi kwamba hakuweza kuikunja vizuri. Hata kumfulia mtoto wake nguo kulimpa wasiwasi mkubwa.

"Nilikuwa najiuliza, mikono yenyewe haiwezi kujikunja, sasa nitafuaje?" anasema.

Hata hivyo, hakukubali kushindwa. Siku moja alichota maji, akaweka kwenye karai na kujaribu kutafuta njia mbadala ya kufua.

"Nikapaka sabuni kwenye nguo, nikaanza kuisugua taratibu. Nilipoiona inaanza kuwa safi nikajua naweza kufanya mambo mengi kuliko nilivyokuwa nafikiria," anasema.

Tukio hilo lilimpa matumaini kwamba licha ya majeraha aliyokuwa nayo, bado angeweza kujitegemea na kuendelea na maisha.

Hakukata tamaa.

Alijifunza tena kufanya kazi hatua kwa hatua, akijipa muda wa kuzoea hali yake mpya.

Kujikubali baada ya ajali

Alice anasema changamoto nyingine kubwa ilikuwa kujikubali baada ya ajali.

Awali alikuwa akiepuka kutoka hadharani kwa sababu ya mabadiliko yaliyotokea usoni mwake kutokana na majeraha ya moto.

"Nilikuwa najificha. Nilihofia watu watanicheka ninapopita barabarani," anasema.

Anakumbuka siku moja alipokwenda katika kanisa fulani na kukumbana na kile anachokieleza kuwa ni ubaguzi kutokana na mwonekano wake.

"Kuna mama alinifukuza na kuniambia, 'Toka hapa, hatutaki mapepo katika kanisa letu,'" anasimulia.

Hata hivyo, kadiri muda ulivyosonga, alijifunza kujikubali na kutambua kuwa thamani yake haikupunguzwa na majeraha aliyoyapata.

"Kadiri unavyojikubali na kujiona kama watu wengine, ndivyo unavyopata nguvu ya kuendelea mbele," anasema.

Leo, Alice anaiona safari yake kama ushuhuda wa nguvu ya uvumilivu, imani na msaada wa familia.

Anasema katika kipindi chote hicho kigumu, mtu aliyesimama naye bila kuyumba alikuwa mume wake.

Wakati wengine walikimbia walipoona moto ukiwaka, maumivu yalipozidi na wakati alipopoteza matumaini, mumewe aliendelea kuwa naye bega kwa bega kila siku.

Leo, anapoitazama picha yake ya zamani na ya sasa, Alice anakubali kwamba maisha yake yamebadilika kwa kiasi kikubwa.

Lakini jambo moja halijabadilika.

"Mimi, hasa sana, nimeshikiliwa na mume wangu."

Huu mtiririko unaisha kwa nguvu zaidi kihisia kwa sababu unafunga simulizi kwa ujumbe wa matumaini, uvumilivu na mchango wa mume wake baada ya kueleza changamoto za mwili, jamii na kujikubali.