جودی دنچ: دیگر نمی‌توانم روی صحنه بروم، فیلم بازی کنم یا کتاب بخوانم

جودی دنچ، بازیگر برنده جایزه اسکار، می‌گوید بیماری چشمی‌اش بیش از یک دهه پس از تشخیص، او را از بازی روی صحنه و حتی مطالعه ناتوان کرده است.

برای دنچ در سال ۲۰۱۲ بیماری «تباهی لکه زرد مرتبط با افزایش سن» (AMD) تشخیص داده شد؛ عارضه‌ای که بینایی او را تحت تأثیر قرار داده و حتی تشخیص چهره افراد را برایش بسیار دشوار کرده است.

او در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی گفت: «دیگر نمی‌توانم روی صحنه بروم. دیگر نمی‌توانم در نمایش بازی کنم. دیگر نمی‌توانم در فیلمی بازی کنم. دیگر نمی‌توانم بخوانم.»

دنچ همچنین توضیح داد که این بیماری گاهی باعث موقعیت‌های ناخوشایند می‌شود. او گفت که بعضی وقت‌ها به اشتباه به سراغ افراد دیگری می‌رود و «تقریباً آن‌ها را در آغوش می‌گیرد»، قبل از آن‌که متوجه اشتباهش شود.

دنچ که اکنون ۹۱ سال دارد، در پاسخ به پرسشی درباره سالمندی گفت: «اصلاً چیز مثبتی برای گفتن درباره آن ندارم. سعی می‌کنم زیاد به آن فکر نکنم.»

او بیش از هفت دهه در عرصه بازیگری فعالیت کرده و یکی از تحسین‌شده‌ترین بازیگران بریتانیا به شمار می‌رود. کارنامه هنری او شامل آثار متعدد در تئاتر، تلویزیون و سینماست.

دنچ در سال ۱۹۹۹ برای بازی در نقش ملکه الیزابت اول در فیلم «شکسپیر عاشق» جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد. او همچنین با ایفای نقش «ام»، رئیس جیمز باند، در سطح بین‌المللی شناخته شد. نخستین بار در سال ۱۹۹۵ و در فیلم «گلدن‌آی» این نقش را بازی کرد و نخستین زنی بود که در قالب این شخصیت ظاهر شد.

با این حال، کاهش بینایی به تدریج توانایی او برای ادامه کار را تحت تأثیر قرار داده است. این بازیگر پیش‌تر نیز گفته بود که در صحنه‌های فیلم‌برداری برای دیدن دچار مشکل می‌شود و حفظ کردن متن نقش‌ها برایش دشوار شده است.

با وجود بیماری، دنچ همچنان در رویدادهای عمومی حضور پیدا می‌کند و آشکارا درباره سازگار شدن با زندگی در شرایط کاهش بینایی سخن می‌گوید. او گفته است: «رادیو همیشه برای من اهمیت زیادی داشته است.»

دنچ در این مصاحبه از خاطره‌ای درباره دعوت شدن به ناهار از سوی دیوید اسپدینگ، رئیس پیشین سازمان اطلاعات خارجی بریتانیا (MI6)، یاد کرد و آن را «بسیار هیجان‌انگیز» توصیف کرد. او گفت وقتی پرسید راننده‌اش او را کجا پیاده کند، به او گفته شد: «نه، نه، برای شما ماشین می‌فرستیم و خودمان می‌آییم دنبالتان.»

با این حال، او حدود ۲۰ دقیقه دیر به قرار رسید، چون راننده در پیدا کردن خانه‌اش مشکل داشت. دنچ گفت: «گفتم متأسفم که دیر کردم، چون راننده شما نتوانست خانه‌ام را پیدا کند. از این موضوع خیلی خوشم آمد.»

او در پاسخ به این پرسش که آیا نظری درباره بازیگر بعدی نقش جیمز باند دارد یا نه، تنها گفت: «نه.»

دنچ همچنین از دیدارش با سیدنی پوآتیه، بازیگر آمریکایی که در سال ۱۹۶۴ به نخستین مرد سیاه‌پوستی تبدیل شد که جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد، سخن گفت.

او گفت زمانی که در نمایش «امی‌ز ویو» در نیویورک بازی می‌کرد، پوآتیه پس از یکی از اجراها به پشت صحنه آمد. دنچ به یاد آورد که ریچارد ایر، کارگردان تئاتر، در اتاق گریم او حضور داشت و درباره اجرایش نکاتی را مطرح می‌کرد که ناگهان در زده شد.

دنچ گفت وقتی پوآتیه وارد اتاق شد، احساس کرد گویی در میان یک تونل باد قرار گرفته است و افزود: «فوق‌العاده هیجان‌انگیز بود.»

او در پاسخ به این پرسش که چه چیزی به پوآتیه گفته بود، پاسخ داد: «چیز زیادی نگفتم؛ فقط با دهان باز نگاهش می‌کردم. بسیار دلنشین بود. خیلی هم قدبلند بود.»

در ادامه گفت‌وگو، صحبت به علاقه دنچ به شکسپیر کشیده شد. او به یاد آورد که در ۹ سالگی، بازی برادرش در نقش شاه دانکن در نمایش «مکبث» را تماشا کرده بود و همان تجربه جرقه علاقه او به آثار شکسپیر را زده بود.

او گفت: «روی صحنه آمد و گفت: "آن مرد غرق در خون کیست؟" با خودم گفتم: "خدای من، این دقیقاً چیزی است که من می‌خواهم." او کلمه "bloody" را گفت، شنیدید؟»

دنچ همچنین اعتراف کرد که شیفته غزل‌های شکسپیر است و گفت: «واقعاً عاشقشان هستم.»

او افزود: «ریتم آن‌هاست که مرا جذب می‌کند. ریتمی شبیه ضربان قلب. همچنین این‌که شکسپیر توانسته به ساده‌ترین شکل ممکن احساساتی را که هر یک از ما درباره تقریباً هر چیزی داریم، بیان کند.»