ناپدید شدن ۲۵۰ مسافر قایق مهاجران در اقیانوس هند

بر اساس گزارش آژانس‌های پناهندگان و مهاجرت سازمان ملل متحد، حدود ۲۵۰ روهینگیایی و بنگلادشی، از جمله کودکان، پس از واژگونی قایقشان در دریای آندامان در هفته گذشته مفقود شده‌اند.

این آژانس‌ها اعلام کردند که این قایق ماهیگیری که از بنگلادش حرکت کرده و عازم مالزی بود، «طبق گزارش‌ها به دلیل بادهای شدید، تلاطم دریا و ازدحام بیش از حد غرق شده است.»

گارد ساحلی اعلام کرد که مشخص نیست چه زمانی قایق واژگون شده است، اما شش روز پیش در ۹ آوریل، یک کشتی با پرچم بنگلادش، ۹ نفر را که به « زباله‌های چوبی چسبیده بودند» نجات داد.

از زمان سرکوب مرگبار در میانمار در سال ۲۰۱۷، صدها هزار نفر از اقلیت قومی مسلمان روهینگیا، به بنگلادش گریخته‌اند.

اکثریت جمعیت میانمار بودایی هستند و دولت آن کشور روهینگیاها را که اغلب مسلمان هستند، از حق شهروندی محروم کرده است.

با این حال، شرایط نامناسب زندگی در بنگلادش برخی از روهینگیاها را وادار کرده است که سفرهای پرخطری را با قایق‌های پرازدحام به مالزی انجام دهند؛ کشور مسلمانی که برخی آن را پناهگاهی امن در منطقه می‌دانند.

یکی از اعضای گارد ساحلی مالزی که نخواست نامش فاش شود، به نقل از نجات‌یافتگان حادثه هفته گذشته به بی‌بی‌سی گفت که آنها در تاریخ چهار آوریل «به امید زندگی بهتر» بنگلادش را به مقصد مالزی ترک کرده‌ بودند.

او گفت که در ۷ یا ۸ آوریل، قایق آنها در طوفان گرفتار شد.

او افزود: «آنها تقریبا دو روز در دریا شناور بودند و تکه‌های چوب را به دست گرفته بودند.» تا این که خدمه تانکر موتوری مگنا پراید که با پرچم بنگلادش در حال حرکت به سوی اندونزی بود، حدود ساعت ۲ بامداد ۱۱ آوریل با پیداکردن بازماندگان، آنها را به کشتی آوردند. بعدها مشخص شد که آنها از جوامع بنگلادشی و روهینگیایی بوده‌اند.

سپس کشتی وارد آب‌های بنگلادش شد و آنها را به کشتی گارد ساحلی «منصور علی» تحویل داد.

بازماندگان گفتند که نزدیک به ۱۰۰ نفر را دیده‌‌اند.

این مامور گارد ساحلی مالزی افزود: «اما تعداد دقیق هنوز مشخص نیست و هیچ اثری از دیگران یا قایق وجود ندارد.»

رفیق الاسلام، یکی از بازماندگان، به خبرگزاری فرانسه گفت که قبل از نجات، نزدیک به ۳۶ ساعت شناور بوده است و افزود که به دلیل نفتی که از کشتی نشت کرده بود، دچار سوختگی شده است.

این مرد ۴۰ ساله گفت که با وعده داشتن شغل در مالزی متقاعد شده بود که سوار قایق شود.

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در بیانیه‌ای که به طور مشترک با سازمان بین‌المللی مهاجرت منتشر کرد، گفت: «این حادثه غم‌انگیز، پیامدهای وخیم آوارگی طولانی مدت و فقدان راه‌حل‌های پایدار برای روهینگیا را نشان می‌دهد.»

این سازمان‌ها اعلام کردند که خشونت‌های مداوم در راخین، ایالت محل سکونت آنها در میانمار، «امیدها برای بازگشت امن آنها در آینده نزدیک را کمرنگ کرده است.»

به گفته این سازمان‌ها کاهش کمک‌های بشردوستانه و شرایط دشوار زندگی در اردوگاه‌های پناهندگان، آنها را وادار به «انجام چنین سفرهای دریایی خطرناکی در جستجوی امنیت و زندگی بهتر» کرده است.

این قایق‌ها اغلب کوچک و تنگ هستند و فاقد امکانات اولیه مانند آب شیرین و بهداشتی هستند. آنها همیشه به مقصد خود نمی‌رسند. برخی در دریا می‌میرند، در حالی که برخی دیگر گاهی اوقات بازداشت یا اخراج می‌شوند.

بعضی دیگر از این روهنگیاها هم هنگام نزدیک شدن به مالزی و اندونزی، توسط مقام‌ها یا جوامع ساحلی محلی، بازگردانده شده‌اند.

در ژانویه ۲۰۲۵، مالزی دو قایق حامل حدود ۳۰۰ پناهنده را پس از دادن غذا و آب به مسافران، بازگرداند.

یک پناهنده روهینگیا در بنگلادش، پیش از این به خبرگزاری رویترز گفته بود: «مردم در جنگ می‌میرند، از گرسنگی می‌میرند. بنابراین برخی فکر می‌کنند بهتر است در دریا بمیرند تا اینکه به آرامی در اینجا بمیرند.»

آژانس‌های سازمان ملل در بیانیه روز سه‌شنبه خود، از جامعه بین‌المللی خواستند تا بودجه پناهندگان روهینگیا و جوامع میزبان آنها در بنگلادش را حفظ کنند.

آنها افزودند: « در حالی که بنگلادش سال نو خود را جشن می‌گیرد، این فاجعه یادآور تلاش‌های فوری مورد نیاز برای رسیدگی به علل ریشه‌ای آوارگی در میانمار و ایجاد شرایطی است که به پناهندگان روهینگیا اجازه دهد داوطلبانه، به طور امن و با عزت به خانه خود بازگردند.»