شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
چرا در دوران قاعدگی علایم ایدیاچدی من بدتر میشود؟
- نویسنده, ویکی لودر
- شغل, تهیهکننده بخش سلامت
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۴ دقیقه
لیلا برای گذراندن روزش به زنگهای هشدار تلفون همراهش متکی است. او چهار زنگ برای بیدار شدن دارد، یکی برای لباس پوشیدن، یکی دیگر برای بستن بکس کارش و چندین زنگ دیگر برای کارهای مختلف روزانه.
این دستیار آموزشی ۳۰ ساله، در حالی که فهرست هشدارهای موبایلش را نشان میدهد، میگوید: «تعدادشان خیلی زیاد است، برای زمانهای مختلف روز.»
او میگوید: «شاید برای خیلیها این کار اغراقآمیز به نظر برسد، اما من به این نشانهها نیاز دارم تا بدانم باید چه کاری انجام دهم.» به گفته او، این برنامه به او کمک میکند تا با وجود اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ADHD)، تمرکزش را حفظ کند و یک برنامه منظم داشته باشد.
اما با نزدیک شدن به زمان قاعدگی، این احساس کنترل از بین میرود.
او میگوید: «مثل این است که با تمام توان تلاش میکنی خودت را به توپی که مدام در حال غلتیدن است بچسبانی و تمام مدت از خودت و دنیا شاکی باشی.»
بر اساس سیستم خدمات درمانی بریتانیا، اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ایدیاچدی) وضعیتی است که در آن مغز متفاوت از بسیاری از افراد عمل میکند و میتواند باعث مشکل در تمرکز، تنظیم احساسات و آرام نشستن شود.
در شبکههای اجتماعی و انجمنهای گفتوگو، بسیاری از زنان میگویند چرخه قاعدگی باعث تشدید علائم (ایدیاچدی) آنها میشود.
اکنون، دانشگاه کوئین مری و کالج کینگ لندن در نخستین تحقیق از این نوع، این ارتباط را بررسی میکنند. در این مطالعه، ۵۰ زن مبتلا به (ایدیاچدی) که برای این اختلال دوا مصرف میکنند، چرخه قاعدگی خود و تأثیر آن بر علائم (ایدیاچدی) و زندگی روزمرهشان را ثبت میکنند.
برآورد میشود حدود دو میلیون و ۵۰۰ هزار نفر در بریتانیا به اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ایدیاچدی) مبتلا باشند. صدها هزار نفر از آنها همچنان در انتظار دریافت تشخیص از سوی سیستم خدمات درمانی بریتانیا هستند.
شبکههای اجتماعی و همچنین آگاهی بیشتر درباره (ایدیاچدی) ، بهویژه نحوه بروز آن در زنان باعث افزایش بیسابقه تقاضا برای ارزیابی و تشخیص این اختلال شده است.
آمار سیستم خدمات درمانی بریتانیا، در دسامبر سال گذشته نشان میدهد که تجویز دواهای محرک و سایر دواهای (ایدیاچدی)، در مقایسه با سال قبل، ۲۳ درصد افزایش یافته است.
با این حال، گزارش یک کارگروه دولتی در نوامبر سال گذشته نشان داد که (ایدیاچدی) همچنان کمتر از میزان واقعی تشخیص داده و درمان میشود. بیبیسی نیز فاش کرده است که برخی مناطق انگلستان به دلیل ناتوانی در پاسخگویی به حجم بالای تقاضا، فهرستهای انتظار سیستم خدمات درمانی برای تشخیص این اختلال را بستهاند.
الویز، ۱۹ ساله، همزمان در سه رشته دانشگاهی تحصیل میکند.
او میگوید ریتالین، دوایی که برای درمان (ایدیاچدی) مصرف میکند، برایش مانند یک طناب نجات است که حدود سه ساعت تمرکز لازم برای درس خواندن را در اختیارش میگذارد. او قرصش را مصرف میکند، در کتابخانه مینشیند و منتظر میماند تا اثر کند.
اما در دوران قاعدگی، فقط «منتظر و منتظر» واکنشی است که هرگز اتفاق نمیافتد.
او میگوید: «مثل این است که عصا یا وسیلهای را که برای تکیه کردن به آن نیاز داری، از دست داده باشی. ناگهان دیگر کار نمیکند.»
الویز میگوید تا زمانی که برای تحقیق کالج کینگ علائمش را ثبت نکرده بود، متوجه ارتباط میان تغییرات هورمونی و تشدید علائم (ایدیاچدی) نشده بود.
زنان دیگری که در این تحقیق شرکت کردهاند نیز تجربههای مشابهی را توصیف کردهاند و برخی گفتهاند در بعضی روزهای ماه، علائمشان آنقدر شدید میشود که احساس ناتوانی میکنند.
شرکتکنندگان در این تحقیق، بهصورت روزانه تغییرات هورمونی و شدت علائم (ایدیاچدی) خود، از جمله اضطراب، افسردگی و رفتارهای تکانشی را در یک دفترچه الکترونیکی ثبت کردهاند.
محققان با بررسی همزمان چرخه قاعدگی و وضعیت جسمی و روانی این زنان، در حال بررسی این موضوع هستند که آیا میان تغییرات هورمونی، شدت علائم (ایدیاچدی) و میزان اثربخشی داروها، الگوی مشخصی وجود دارد یا خیر.
تأثیر ماهانه
سالی کابین، روانپزشک و متخصص اختلالات عصبیرشدی که در این تحقیق کالج کینگ مشارکت داشته، معتقد است که هورمونها و اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ایدیاچدی) ارتباطی جداییناپذیر دارند و امیدوار است نتایج این تحقیق نیز این موضوع را تأیید کند.
او توضیح میدهد که در برخی مراحل چرخه قاعدگی، از جمله درست پیش از آغاز قاعدگی که سطح هورمون استروژن کاهش مییابد، این تغییر بر دوپامین، هورمون مرتبط با احساس لذت و انگیزه تأثیر میگذارد و باعث تشدید علائم (ایدیاچدی) میشود.
داکتر کابین میگوید کاهش ماهانه استروژن فقط بر توانایی تمرکز و انجام کارها اثر منفی نمیگذارد.
او میگوید: «در این دوره، احتمال بیشتری دارد که زنان تصمیمهای نادرست بگیرند یا ریسک کنند٬ از جمله پرخوری، ولخرجی یا حتی عدم مصرف قرص ضدبارداری.»
لیلا میگوید این رفتارهای تکانشی برای او کاملا آشناست. او میگوید در دوران قاعدگی با پرخوری و هوس شدید برای خوردن برخی غذاها دستوپنجه نرم میکند.
او میگوید: «من عاشق ترشی هستم. میدانم اگر بیش از حد ترشی بخورم، حالم بد میشود.»
به گفته او، مسئله گرسنگی نیست، بلکه «یک میل ناگهانی و شدید برای انجام آن است و وقتی این فکر به ذهنت میآید، کنار گذاشتن یا متوقف کردنش واقعا دشوار است.»
«احساس تأیید شدن و رهایی»
داکتر جسیکا اگنیو-بلیس، سرپرست علمی پروژه کالج کینگ میگوید (ایدیاچدی) در زنان، بهویژه زنان بزرگسال، یکی از حوزههای مهم و نوظهور تحقیقی است. تا اواخر دهه ۱۹۹۰، این اختلال بیشتر بهعنوان مشکلی شناخته میشد که فقط کودکان و عمدتا پسران را درگیر میکند.
داکتر کاترین دورکین از کالج سلطنتی روانپزشکان میگوید: «تعداد زنانی که برای بررسی (ایدیاچدی) مراجعه میکنند رو به افزایش است. با افزایش آگاهی درباره نحوه بروز علائم (ایدیاچدی) در زنان، افراد بیشتری متوجه شدهاند که سالها با این اختلال دستوپنجه نرم کردهاند و اکنون به دنبال درخواست کمک هستند.»
او میگوید بسیاری از زنان همچنین میخواهند بدانند یائسگی و دوره پیش از یائسگی، که هر دو با تغییرات عمده هورمونی همراهاند، چه تأثیری بر علائم (ایدیاچدی) دارد. به گفته داکتر اگنیو-بلیس، تحقیق او که هنوز به پایان نرسیده، میتواند نقطه آغازی برای پاسخ به این پرسشها باشد.
او میگوید: «هدف این نیست که شخصیت یا هویت افراد تغییر کند، بلکه میتوان به آنها کمک کرد تا بهتر با (ایدیاچدی) در زندگی روزمره کنار بیایند.»
لیلا میگوید همیشه خودش را به خاطر اینکه «به اندازه کافی خوب نیست» سرزنش میکرد، اما شرکت در این تحقیق برایش «احساسی از تأیید شدن و رهایی» به همراه داشته است.
او میگوید: «اینکه بدانی بسیاری از زنان تقریبا هر ماه و بیشتر عمرشان همین تجربه را دارند، آرامشبخش است. خوب است احساس کنی تنها نیستی و این فقط برای تو اتفاق نمیافتد.»
