تیم ملی فوتبال ایران در نخستین مسابقه در جام جهانی ۲۰۲۶ برابر تیم نیوزیلند به میدان میرود. بازی در ورزشگاه سوفای در اینگلوود شهر لسآنجلس برگزار میشود؛ محل زندگی هزاران مهاجر ایرانی و ایرانیتباران آمریکا در ایالت کالیفرنیا. تیم ملی ایران پیشتر با چالشهایی از جمله شرایط جنگی، اردوی تدارکاتی، محدودیت ویزای ورود به آمریکا و حالا با برنامه مخالفان حکومت ایران برای اعتراض روبرو است. فیفا ورود پرچمهای غیررسمی به ورزشگاه را ممنوع اعلام کرده و با حکم قاضی دادگاهی در لسآنجلس چند ساعتی پیش از آغاز مسابقه، این ممنوعیت برقرار خواهد بود.
رامین رضاییان گل تساوی ایران را در دقیقه ۳۲ وارد دروازه نیوزیلند کرد. او در جام جهانی قبلی هم مقابل ولز برای ایران گل زده بود.
رضاییان حالا تنها بازیکن تاریخ فوتبال ایران است که در دو جام جهانی موفق به گلزنی شده است.
با سوت داور دو تیم به وقت استراحت کوتاه آبخوری میروند.
پوریا ژافره، بیبیسی:
«اشتباه مهلک دفاع و برش نیوزیلند دقیقا همانی که ازش میترسیدیم. شجاع خلیلزاده با تکل بیموقع و بازیخوانی غلط تیم را به دردسر انداخت.
حمله خوب دفاع بد داستان ایران در این ۲۵ دقیقه اول کیفیت طارمی و قدوس خطر ایجاد میکند اما دفاع ناهماهنگ است و هر توپی دلهره ایجاد میکند.»
جدیترین شانس ایران برای زدن گل مساوی در دقیقه بیست و دو بود که مهدی طارمی توپ را به تیر دروازه نیوزیلند کوبید.
لئون اوزمن (بازیکن سابق اورتون): پیش از بازی درباره اهمیت حضور مهاجم کلیدی در خط حمله صحبت کردیم و کریس وود در اولین باری که توپ به او رسید، آن را به زیبایی کنترل کرد و با پایهریزی یک حمله، گل اول بازی را برای نیوزیلند ساخت.
منبع تصویر، Getty Images
الایجا جاست در دقیقه هفت بازی نیوزیلند را یک بر صفر از ایران پیش انداخت. این بازیکن بیست و شش ساله عضو باشگاه مادرول است. کریس وود، مهاجم ناتینگهام فارست، روی این گل تاثیر زیادی داشت.
گل الایجا جاست به ایران، دومین گل تاریخ نیوزیلند در نیمه اول بازیهای جام جهانی بود. شین اسملتز در جام جهانی ۲۰۱۰ در دقیقه هفتم آن بازی معروف که با تساوی ۱-۱ مقابل ایتالیا به پایان رسید، گل زده بود.
تیم فوتبال نیوزیلند به دلیل رنگ پیراهنی که معمولا به تن میکند، به «سفیدپوشان» معروف است. اما آنها امشب مانند تیم افسانهای راگبی کشورشان، یکدست مشکی پوشیدهاند و در مقابل، ایران با لباس یکدست سفید وارد زمین شده است.
بازی ایران و نیوزیلند آغاز شد.
کریس ساتن (مهاجم پیشین انگلیس و کارشناس بیبیسی):
داستان ۶۰ فوتبالیست حرفهای در سراسر جهان کاملاً واقعیت دارد و همین آمار نشان میدهد که صعود نیوزیلند به این جام جهانی، با توجه به بضاعت و زیرساختهایش، یک شاهکار تمامعیار است. حضور کریس وود در خط حمله با آن شم گلزنی بالا و خلاقیت سارپریت سینگ میتواند دفاع هر تیمی را به چالش بکشد. الایجا جاست هم در اسکاتلند نشان داده که مهره بسیار باکیفیتی در میانه میدان است. برای تیمی با این پتانسیل، کسب اولین پیروزی تاریخ در سومین حضور خود در جام جهانی، دستاورد بزرگی خواهد بود.
از سوی دیگر، در مورد تیم ملی ایران دوری از خاک آمریکا و استقرار در مکزیک به همراه تعطیلی طولانیمدت لیگ برتر ایران از اسفندماه (مارس)، قطعا روی آمادگی بدنی و هماهنگی بازیکنان شاغل در لیگ داخلی تاثیر منفی میگذارد. بالا رفتن میانگین سنی تیم هم در مسابقاتی با این سطح از فشردگی یک چالش جدی است.
با این حال، نباید فراموش کرد که فوتبال ایران همواره نشان داده در اوج بحرانها و مشکلات خارج از زمین، به تیمی غیرقابلپیشبینی و بسیار سرسخت تبدیل میشود. حضور ستارههای باتجربه و بینالمللی که در لیگهای معتبر اروپایی بازی میکنند، وزنه سنگینی برای آنهاست. آنها در خط حمله مهرههای فوقالعاده زهرآگینی دارند که میتوانند از تکموقعیتها بیشترین بهره را ببرند.
این تقابل بدون شک یکی از جذابترین بازیهای مرحله گروهی خواهد بود؛ جنگ انگیزه و ساختار نیوزیلند در برابر تجربه و مهارت فردی ایران.
تیم ملی فوتبال نیوزیلند به دنبال نخستین پیروزی در جام جهانی است. آنها در سال ۱۹۸۲ هر سه بازی خود را واگذار کردند؛ بازیهایی که با شکست ۵ بر ۲ مقابل اسکاتلند، ۳ بر صفر برابر اتحاد جماهیر شوروی و ۴ بر صفر مقابل برزیل پایان یافت.
تنها صعود دیگر این تیم پیش از این دوره در جام جهانی، ۲۰۱۰ بود که در آن دوره «سفیدپوشان» بدون شکست باقی ماندند و با اسلوواکی، ایتالیا و پاراگوئه مساوی کردند.
نیوزیلند در آن مسابقات بالاتر از ایتالیا قرار گرفت اما باز هم نتوانست از گروه صعود کند. این تیم در مجموع شش بازی خود در مرحله نهایی جام جهانی، تنها چهار گل زده است.
منبع تصویر، GET
ورزشگاه فوقمدرن لسآنجلس، نخستین ورزشگاهی است که در این دوره از جام جهانی میزبانی بیش از یک بازی را بر عهده دارد؛ این ورزشگاه سه روز پیش نیز صحنه پیروزی پرگل آمریکا در برابر پاراگوئه بود.
در حالی که چهار ورزشگاه در این مسابقات سقف متحرک دارند، این ورزشگاه و میدان مجاور آن با یک سایبان شفاف و غولپیکر پوشانده شدهاند. این سقف با بیش از ۹۰ هزار متر مربع مساحت روی ۳۷ ستون قرار گرفته که از سه طرف به بیرون راه دارد تا هوای تازه وارد ورزشگاه شود.
این ورزشگاه در سال ۲۰۲۰ با هزینهای در حدود ۵/۵ میلیارد دلار افتتاح شد که آن را به گرانترین ورزشگاه ورزشی تاریخ تبدیل کرد. این مجموعه خانه دو تیم لسآنجلسی لیگ فوتبال ملی آمریکا (NFL)، یعنی رمز و چارجرز است. تیم رمز سال ۲۰۲۲ در این ورزشگاه قهرمان سوپر بال شد.
منبع تصویر، Getty Images
با دمیده شدن سوت آغاز بازی ایران و نیوزیلند، جای خالی یک نفر بیش از همه به چشم میآید، سردار آزمون، مهاجم اصلی تیم ملی فوتبال ایران در سالهای اخیر و یکی از بهترین گلزنان فوتبال ایران.
روز شنبه ۲۶ اردیبهشت، سایت رسمی فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران فهرست سی نفره تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶ را منتشر کرد. فهرستی با یک غایب بزرگ: سردار آزمون، مهاجمی با ۵۷ گل در ۹۱ بازی ملی، در فهرست جایی نداشت.
سوال اساسی اما اینجاست که حذف یکی از مطرحترین ستارههای تیم ملی فوتبال از جام جهانی از کجا شروع شد؟ آیا همه این جنجالها تنها به دلیل انتشار عکسی با محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دوبی، رخ داد؟
ماجرای حذف سردار آزمون را اینجا بخوانید:
منبع تصویر، Getty Images
بیرون استادیوم لسآنجلس، ایرانیهایی را دیدم که از نقاط مختلف دنیا برای تماشای این مسابقه آمدهاند. آنها دو دسته هستند، کسانی که برای تماشای فوتبال و تشویق تیم ملی آمدهاند و آنها که برای اعتراض به حکومت و تیمی که به گمان آنها «تیم جمهوری اسلامی» و «تیم سپاه» است.
در یک لحظه، میان دو گروه اختلافی پیش آمد که به ناسزاگویی کشید. یک گروه پیراهنها و پرچمهایی با نشان «الله» داشتند. تعداد کسانی که با پرچم رسمی ایران به ورزشگاه میرفتند کمتر از گروه دیگر بود. چند نفری که با پرچم «شیر و خورشید» آمده بودند و با آنها صحبت کردم خبر نداشتند فیفا آوردن این پرچمها را ممنوع کرده است. یکی از آنها در نهایت گفت که برایش اهمیتی ندارد اگر جلوی پرچمش را بگیرند. یک پرچم دیگر روی تیشرتی که به تن داشت نقش بسته بود.
گروهی از هواداران شاهزاده رضا پهلوی، شناخته شدهترین رهبر مخالفان، هم در آنجا با بلندگو شعار میدادند. یکی از آنها به مردمی که رو به سوی دروازههای ورزشگاه بودند میگفت: «شما دارید به تماشای بازی تیم سپاه میروید.»
در مقابل ایرانیانی هم بودند که میگفتند این فقط یک مسابقه فوتبال است و نمیتوان آن را حرکتی سیاسی دید. مرد دیگری هم بود، که میگفت از کودکی پدرش او را به مسابقههای فوتبال میبرده و حالا او میخواهد همین کار را برای بچهاش بکند. با دخترش آمده بود. او پیراهنی به تن داشت که پشتش نوشته شده بود «میناب». از او پرسیدم که اگر مخالف قاطی شدن سیاست در ورزش است چرا خود چنین لباسی به تن کرده است. در پاسخ گفت که او معلم است و کشته شدن دانشآموزان مدرسه میناب برایش گران تمام شده است.
نکته قابل توجه دیگر حضور لاتینتبارانی بود که با پرچم ایران به استادیوم آمده بودند.
منبع تصویر، Getty Images
صفحه دیجیتالی بزرگ استادیوم تکههای از جام جهانی ۱۹۹۴ را پخش میکند؛ رقص روماریو و بهبهتو لحظه غم باجو.
بخشهای بزرگی از استادیوم هنوز خالی است، ایرانیها طبق معمول دیر میآیند.
با ورود دو تیم به زمین برای گرم کردن، دی جی حالا موزیک ایرانی شاد میزند.
سارپریت سینگ، مهاجم تیم ملی نیوزیلند، در پاسخ به این پرسش که آیا وضعیت خارج از زمین تیم حریف میتواند به سود تیم آنها باشد یا نه، گفت: «همه مردم در زندگی مسائل و مشکلات خود را دارند و وقتی کار به زمین مسابقه میرسد، باید این مسائل را کنار بگذارید و هر کاری که برای پیروزی لازم است انجام دهید.»
«ما روی کار خودمان تمرکز کردهایم و فقط باید بهترین عملکرد را داشته باشیم و با تیمی که روبروی ماست بازی کنیم. ما کاری به اتفاقات جاری نداریم و فقط باید روی فوتبال تمرکز کنیم.»
منبع تصویر، Getty Images
مهدی طارمی، مهاجم باتجربه و گلزن تیم ملی ایران که بهدلیل قدرت بدنی، بازی هوایی و توانایی گلزنی با هر دو پا، همواره یکی از خطرناکترین مهاجمان آسیا بوده است.
طارمی پس از سالهای موفق در پورتو، به اینتر و بعد المپیاکوس رفت. او همچنان مهمترین مهره هجومی ایران و امید اصلی تیم برای گلزنی در جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد بود.
او با دو گلی که در جام جهانی قبلی به انگلیس زد، بهترین گلزن ایران در جام جهانی است و همچنین با ۱۳ گل، رکورد بهترین گلزن ایرانی در لیگ قهرمانان فوتبال اروپا را هم در اختیار دارد.
منبع تصویر، Getty Images
تیمهای آسیایی تا اینجای جام جهانی ۲۰۲۶ عملکرد درخشانی داشتهاند. کره جنوبی نخستین نماینده آسیا بود که ۲۲ خرداد (۱۲ ژوئن) ۱-۲ جمهوری چک را شکست داد. یک روز بعد از این بازی قطر در نخستین حضورش در جام جهانی نخستین امتیازش را هم بهدست آورد و سوئیس را ۱-۱ متوقف کرد. سپس نوبت استرالیا بود که در ۲۴ خرداد دو بر صفر ترکیه را از پیش رو برداشت و همان روز ژاپن مقابل تیم قدرتمند هلند به تساوی ۲-۲ رسید. لحظاتی قبل هم عربستان با اروگوئه یک بر یک مساوی کرد.
امروز روزی است که شاید کل دوران بازیگری شجاع خلیلزاده و شهریار مغانلو را تعریف کند. شجاع باید از پس کریس وود (کاپیتان و ستاره نیوزیلند) که یکی از آمادهترین بازیکنهای لیگ برتر است، برآید و شهریار مغانلو باید نشان دهد چرا حالا که جایگزین سردار آزمون شده در بازی اول ایران در ترکیب اصلی فرار گرفته است.
درباره این ترکیب چه فکر میکنید؟
ژست بازیکنان تیم ملی ایران مقابل دوربین فیفا را در این آلبوم ببینید
این مطلب شامل محتوایی از Instagram است. قبل از بارگیری این محتوا از شما اجازه می گیریم، زیرا ممکن است این سایت ها از کوکی ها و یا سایر انواع فن آوری استفاده کنند. می توانید سیاست Instagram را درباره کوکی ها و سیاست مربوط به حفظ حریم خصوصی را پیش از موافقت بخوانید. برای دیدن این محتوا روی "موافقت و ادامه"کلیک کنید.
پایان پست Instagram
در هر دوره جام جهانی بازیکنانی میدرخشند و خودشان را به طرفداران فوتبال جهان نشان میدهند اما تعداد بسیاری محدودی از ستارههای فوتبال جهان میتوانند خودشان را به عنوان اسطورههای فراموشنشدنی دنیای فوتبال مطرح کنند. ماجرای جالب شماری از بزرگترین این اسطورهها را در بیبیسی فارسی بخوانید:
فهرست بازیکنان اصلی تیم ملی ایران در نخستین بازی در جام جهانی ۲۰۲۶ به این ترتیب است:
علیرضا بیرانوند، شجاع خلیلزاده، میلاد محمدی، سعید عزتاللهی، محمد محبی، مهدی طارمی (کاپیتان)، سامان قدوس، اریا یوسفی، علی نعمتی، شهریار مغانلو و رامین رضائیان.
درباره این ترکیب چه فکر میکنید؟
منبع تصویر، Getty Images
امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در دومین حضورش روی نیمکت این تیم موافقان و مخالفان فراوانی دارد. منتقدان میگویند که او در مقایسه با مربیان نامداری مانند کارلوس کیروش و برانکو ایوانکوویچ قدرت مربیگری کمتری دارد و طرفدارانش با اشاره به عملکرد موفق او در لیگ ایران، او را بهترین گزینه داخلی هدایت تیم ملی ایران میدانند.
آقای قلعهنویی در سپاهان، دو فصل پیاپی قهرمان لیگ شد. در تراکتور این تیم را مدعی قهرمانی کرد. دوباره به استقلال برگشت و بار دیگر جام قهرمانی را بالای سر برد. بعدتر روی نیمکت ذوبآهن، سپاهان و گلگهر نشست و از گلگهر در فوتبال ایران یک پدیده ساخت. تا زمان بازگشت دوباره به تیم ملی، پنج قهرمانی لیگ برتر، دو قهرمانی جام حذفی و شش نایبقهرمانی لیگ و جام حذفی در کارنامه داشت؛ آماری که او را پرافتخارترین مربی تاریخ لیگ برتر ایران کرد.
با این حال او همواره در آرزوی حضور در تیم ملی ایران بود و حالا باید از تمام تجربیات دوران مربیگریاش استفاده کند. اگر میخواهید در مورد امیر قلعهنویی بیشتر بدانید، گزارش ما در سایت بیبیسی فارسی را بخوانید:
