پشت پرده تیم ملی آرژانتین؛ چرا بهترین نسخه مسی را در این جام می‌بینیم؟

لحظه‌ای پس از بازگشت شگفت‌انگیز آرژانتین از شکست ۲ بر صفر مقابل مصر و صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی، لیونل مسی دیگر نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد.

اشک‌ شوق مسی فراتر از یک جشن ساده و گویی از سر رهایی بود؛ نه فقط برای فرار از شکست مقابل مصر، بلکه از پنالتی از دست‌رفته‌اش، چرا که دیگر احساس نمی‌کرد هم‌تیمی‌هایش را ناامید کرده است؛ پنالتی‌ای که برای لحظاتی به نظر می‌رسید می‌تواند پایان‌بخش رویای آرژانتین در این جام باشد.

او قبلا هم یک بار در این جام جهانی گریسته بود؛ زمانی که پس از بازی اول، از وخامت حال پدرش باخبر شد.

مسی این روزها احساسات مختلفی را تجربه می‌کند؛ رهایی، فشار، خانواده، هواداران و هم‌تیمی‌هایی که او را دوست دارند و آرزو می‌کنند بار دیگر جام را بالای سر ببرد. این احتمالا آخرین جام جهانی اوست، هرچند که نمی‌توان با قطعیت چنین چیزی گفت.

اما در دل تمام این فراز و نشیب‌های احساسی، شادی عمیقی وجود دارد؛ شادی مردی که سرانجام تیم ایده‌آل خود را یافته؛ تیمی‌که دقیقا متناسب با ویژگی‌های او ساخته شده است؛ همه برای یکی و یکی برای همه.

سرمربی آرژانتین، لیونل اسکالونی پیش از دیدار یک‌چهارم نهایی مقابل سوئیس، این موضوع را به بهترین شکل بیان کرد: «بدون تردید، زیباترین لحظه‌ها برای من جشن گرفتن اعضای تیم با یکدیگر است. من برای همین مربیگری می‌کنم، نه اینکه صرفا عاشق سیستم ۳-۳-۴ باشم.»

«می‌خواهم با دوستان و بازیکنانم "ماته" (نوعی چای آمریکای جنوبی) بنوشم، دور هم باربیکیو داشته باشیم و "تروکو" (نوعی بازی با کارت) بازی کنیم؛ همان‌طور که همیشه کرده‌ایم.»

انگار خود مسی این جملات را گفته باشد. او فوتبالش را ادامه داده تا بتواند باز هم چنین لحظاتی را تجربه کند. گویی دوباره همان جوانی شده که سال‌ها پیش شهر روساریو را ترک کرده بود؛ یک آرژانتینی تمام عیار که در کنار دوستانش و با یک فنجان ماته در دست، زیر نظر اسکالونی دوباره لذت بازی در کنار افرادی که مثل او فکر می‌کنند را کشف کرده است.

بدون تردید این تیم آرژانتین حول محور مسی ساخته شده است؛ تیمی‌که هدفش خلق بهترین فرصت ممکن برای این فوق‌ستاره ۳۹ ساله است تا دومین جام جهانی پیاپی خود را فتح کند.

دوستی با رودریگو دی‌پائول و گروهی که از رهبرش محافظت می‌کند

در این تیم آرژانتین، رودریگو دی‌پائول همان نقشی را دارد که زمانی خوزه مانوئل پینتو و بعدها لوئیس سوارز در بارسلونا داشتند؛ هم‌تیمی‌ای که مسی در کنار او احساس راحتی و صمیمیت می‌کند.

دوستی آن‌ها در تیم ملی شکل گرفت.

پیش از آن، تنها ارتباط دی‌پائول با مسی این بود که پس از یکی از دیدارهای والنسیا و بارسلونا از او درخواست عکس یادگاری کرده بود؛ عکسی که با افتخار در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد.

روزی دی‌پائول پس از پایان تمرین تیم ملی، مسی را دید که تنها و با حالتی گرفته زمین را ترک می‌کند. نگران شد، حدود ۴۰ دقیقه صبر کرد و بعد در اتاقش را زد و گفت: «حوصله داری یک ماته بخوریم و چند دست تروکو بازی کنیم؟»

همان جا دوستی آنها شکل گرفت؛ دوستی‌ای که آداب و رسوم خودش را داشت.

همه بازیکنان هر روز صبح در اتاق دی‌پائول دور هم ماته می‌نوشیدند. ترتیب هم همیشه ثابت بود؛ اول لئو می‌آمد و بعد بقیه بازیکنان. حتی اگر کسی زودتر از بقیه بیدار می‌شد، باید صبر می‌کرد تا وقت رفتن به اتاق دی‌پائول برسد؛ هیچ کس حق نداشت این رسم را به هم بزند.

دی‌پائول گاهی مسی را «ال پکنیو» (کوچولو) صدا می‌کند، با اینکه مسی از همه حاضرین در آن اتاق بزرگ‌تر است.

او با مسی شوخی می‌کند و مانند یک انسان معمولی رفتار می‌کند، نه یک اسطوره دست‌نیافتنی؛ زیرا این دقیقا همان چیزی است که مسی بیشتر اوقات می‌خواهد؛ اینکه «لئو» باشد، نه «مسی».

دی‌پائول آن‌قدر مسی را خوب می‌شناسد که حتی می‌داند چه زمانی باید او را تنها بگذارد.

وقتی بازیکنان وارد زمین می‌شوند، مسی در جلو حرکت می‌کند، دی‌پائول کنار او قدم برمی‌دارد و سایر بازیکنان پشت سر آن‌ها؛ مانند یک گروه خیابانی که از رهبرشان محافظت می‌کنند.

برای بسیاری از اعضای تیم، مسی ابتدا یک هم‌تیمی‌ نبود؛ او قهرمان کودکی‌شان بود؛ همان کسی که از تلویزیون تماشایش می‌کردند و باعث شد بسیاری از آن‌ها عاشق فوتبال شوند.

تمام اعضای تیم هم یک مدل کفش می‌پوشند: « Adidas Adistar Messi»

روز تولد مسی در ماه ژوئن، همه بازیکنان تی‌شرتی پوشیدند که روی آن، عکس هر کدامشان در کنار مسی در یکی از سال‌های حضورش در تیم ملی چاپ شده بود.

دو نوبت تمرین و وسواس در تغذیه

اسکالونی شرایطی را فراهم کرده تا شاهد بهترین نسخه از مسی باشیم؛ فوتبالی صبور، گروهی و هماهنگ.

از سوی دیگر، خود مسی هم سهمش را ادا کرده است؛ ماه‌ها تمرین دو نوبته همراه با دی‌پائول و توجه وسواس‌گونه به تغذیه.

یکی از متخصصان تغذیه نزدیک به مسی می‌گوید: «حداکثر سرعت او حدود ۵ درصد بیشتر از جام جهانی قطر است. مسی در هر بازی حدود ۴۷ درصد زمان را با راه رفتن سپری می‌کند و در کل این جام فقط ۶۳۱ متر را با بیشترین سرعت خود دویده است.»

با این حال، او بهترین گلزن جام جهانی بوده است.

تنها دو بازیکن در تاریخ توانسته‌اند در دو جام جهانی مختلف، دست‌کم ده بار مشارکت مستقیم در گل داشته باشند، لیونل مسی و کیلیان امباپه.

نتایج هم کاملا این را تایید می‌کند. آرژانتین در چهار نیمه‌نهایی اخیر خود پیروز شده و در این دوره چهار جام کسب کرده است؛ دو قهرمانی کوپا آمریکا، یک جام جهانی و یک «فینالیسیما» (دیدار قهرمانان اروپا و آمریکای جنوبی).

اسکالونی؛ مردی که تیم را دوباره ساخت

اگر از مسی درباره اسکالونی دوران بازیگری بپرسید، با لبخند از او یاد می‌کند.

به گفته مسی، اسکالونی شخصیتی شوخ‌طبع داشت؛ هرچند امروز بسیار جدی‌تر شده است. آن زمان همیشه سربه‌سر دیگران می‌گذاشت و رابطه نزدیکی با بازیکنان جوان داشت.

مسی می‌گوید: «هنوز هم سر به سرش می‌گذارم. در جام جهانی ۲۰۰۶ سر تمرین حسابی من را می‌زد! البته خودش می‌گوید این‌طور نبوده، ولی من یادم هست.»

وقتی اسکالونی در سال ۲۰۱۸ هدایت آرژانتین را برعهده گرفت، تیمی‌را تحویل گرفت که ستاره‌هایش خسته، زیر فشار دائمی‌رسانه‌ها و ناتوان از ارائه بهترین عملکرد بودند.

او زمانی این مسئولیت را پذیرفت که تقریبا هیچ‌کس حاضر به قبول آن نبود. کم‌کم نام‌های بزرگ را کنار گذاشت و به بازیکنانی فرصت داد که کمتر کسی به آن‌ها اعتقاد داشت.

اسکالونی بیرون از زمین آرامش را به تیم برگرداند و در زمین هم همه چیز را بر یک اصل استوار کرد: مراقب مسی باشید.

مسی در بازی‌های پیچیده و فشرده به دنبال راه حل نمی‌گردد؛ راه حل را می‌بیند. این همان توانایی خارق‌العاده‌اش در بازی خوانی و تشخیص دقیق آسیب‌پذیرترین نقطه حریف است.

به همین دلیل اسکالونی دست مسی را باز گذاشته است. مقابل مصر، او به سمت راست خط حمله رفت. در دقیقه ۳۸ دیدار با سوئیس هم به مرکز زمین آمد و بقیه بازیکنان خود را با موقعیت جدید او هماهنگ کردند.

اسکالونی درباره این موضوع گفت: «نه، ما به او نگفتیم این کار را انجام دهد. اما تیم باید خودش را با تصمیم او وفق بدهد.»

در عمل، این یعنی دی‌پائول فضاهایی را که با جابه‌جایی مسی ایجاد می‌شود، پر می‌کند.

سرودی که برای مسی ساخته شد

در آرژانتین، فوتبال مهم‌ترین موضوعی است که در نهایت کم اهمیت‌ترین موضوع زندگی است. در فرهنگ فوتبال این کشور، همواره پیوندی نامرئی بین دیه‌گو مارادونا و لیونل مسی وجود داشته است.

نسل‌های مختلف آرژانتین با این باور بزرگ شده‌اند که کشورشان سزاوار جایگاهی فراتر از آن چیزی است که تاریخ برایش رقم زده؛ سرزمینی سرشار از استعداد که بارها به خاطر بی‌ثباتی از رسیدن به جایگاه واقعی‌اش بازمانده است.

به همین دلیل، وقتی مارادونا و سال‌ها بعد مسی به قله فوتبال جهان رسیدند، موفقیتشان فقط یک دستاورد شخصی نبود. این موفقیت، گواهی بود بر اینکه آرژانتین به جمع بهترین‌های جهان تعلق دارد. شاید به همین دلیل است که مردم این دو را تا حد پرستش دوست دارند.

پس از هر پیروزی، بازیکنان به رهبری دی‌پائول سرود «لا کوارتا استریا» (ستاره چهارم) را می‌خوانند؛ سرود رسمی‌آرژانتین در این جام جهانی که به مسی تقدیم شده و در عین حال، نوعی ادای دین به مارادونا هم هست.

در بخشی از این سرود آمده است: «سومین ستاره را با لیونل به دست آوردیم؛ حالا می‌خواهیم دوباره قهرمان شویم. پس از ۳۲ سال، تیم اسکالونی انتقام جامی‌ را خواهد گرفت که از شماره ۱۰ دزدیده شد.»

می‌خواهم ستاره چهارم را روی پیراهن ببینم. از گهواره تا گور آرژانتینی هستم؛ برای فالکلند، برای دیه‌گو و برای آخرین حضور لئو. آرژانتین، می‌خواهم دوباره قهرمان شدنت را ببینم.»

تا امروز در فوتبال سابقه نداشته بازیکنی که هنوز در زمین کنار هم تیمی‌هایش بازی می‌کند، آن قدر بزرگ باشد که برایش سرود بسازند و بخوانند.

اما درباره مسی، بارها شاهد اتفاق‌هایی بوده‌ایم که پیش از این سابقه نداشته‌اند.

لئاندرو پاردس این احساس را به زیباترین شکل توصیف کرد؛ وقتی آن‌ها مسی را در حال گریه دیدند، او را در آغوش گرفتند تا به او یادآوری کنند تنها نیست و حاضرند در زمین، تمام وجودشان را فدا کنند تا آخرین بازی مسی، هرگز فرا نرسد.