گروه ای، بی، سی جام جهانی: مکزیک به دنبال بازگشت به اوج، قطر در تلاش برای فراموش کردن جام قبلی و مهاجم استقلال تهران مقابل ستاره‌های برزیل

گروه ای (A)

مکزیک

در آستانه سومین میزبانی جام جهانی، به نظر نمی‌رسد که مکزیکی‌ها امیدوارند به روزهای خوش گذشته بازگردند. مکزیک عملکرد ضعیفی در جام جهانی قطر داشت و در کوپا آمریکا ۲۰۲۴ هم خیلی زود حذف شد و در نتیجه این ناکامی‌ها، بسیاری از هواداران خود را دلسرد و ناامید کرد.

البته بازگشت خاویر آگیره تا حدی ثبات را به تیم برگرداند؛ مکزیک با هدایت او قهرمان لیگ ملت‌های کونکاکاف ۲۰۲۵ شد و از عنوان قهرمانی گلدکاپ هم دفاع کرد.

پس از دو سال بحرانی با سه سرمربی مختلف و با وجود مشکلاتی چون کمبود خلاقیت در خط حمله و نبود ستاره‌های مطرح در فوتبال اروپا، مکزیک امید دارد تا با هدایت آگیره و حمایت هواداران خود در ورزشگاه آزتکا به مرحله یک‌چهارم نهایی برسد. هر چند که پیش‌بینی‌ها بیشتر از صعودی دشوار به مرحله حذفی و حذف مقابل تیمی قدرتمند مانند انگلیس حکایت دارد.

سرمربی: خاویر آگیره

بسیاری او را بزرگ‌ترین سرمربی تاریخ فوتبال مکزیک می‌دانند، پس از سال‌ها مربیگری در اروپا برای سومین بار هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و توانست پس از دوره‌ای پر تلاطم، دوباره روحیه رقابت‌پذیری را به تیم برگرداند. پرسش اصلی این است که آیا او می‌تواند تیمی که از کمبود ستاره‌های تراز اول رنج می‌برد را به روزهای خوبش بازگرداند؟

ستاره تیم: رائول خیمنس

با وجود موفقیت در لیگ برتر انگلیس، رائول خیمنس هیچ‌گاه نتوانست در اوج آمادگی به جام جهانی برسد. او اکنون در ۳۵ سالگی و پس از فصلی بسیار خوب با فولام، در آخرین فرصت خود، بار اصلی خط حمله مکزیک را به دوش می‌کشد.

نقاط قوت و ضعف

آگیره بیشتر بر نظم دفاعی تمرکز کرده و موفق شده ساختار دفاعی تیم را بهبود دهد، در حالی که رائول خیمنس باتجربه مهم‌ترین امید هجومی آن‌هاست. با این حال، ضعف در پست دفاع راست و مصدومیت دروازه‌بان اصلی، لوئیس آنخل مالاگون، چالش‌هایی جدی ایجاد کرده و احتمال حضور دوباره گیرمو اوچوآ ۴۰ ساله در جام جهانی را افزایش داده است.

جمهوری چک

جمهوری چک پس از سال‌ها ناکامی، سرانجام دوباره به جام جهانی رسیده است. اتفاقی مهم برای تیمی که با وجود حضور مداوم در جام ملت‌های اروپا از ۱۹۹۶، در این مدت فقط یک‌بار به جام جهانی صعود کرده بود.

این تیم که زمانی با نسل درخشان پاول ندود شناخته می‌شد، حالا با انتظاراتی بسیار پایین‌تر وارد رقابت‌ها می‌شود و شاید همین مساله به سودشان تمام شود.

پس از نتایج فاجعه‌بار در مرحله مقدماتی، از جمله شکست سنگین برابر کرواسی و باخت به جزایر فارو، ایوان هاشک اخراج شد و میروسلاو کوبک هدایت تیم را بر عهده گرفت. او موفق شد تیمی که ستاره‌های بزرگی نداشت را متحد کند و در مسابقات پلی‌آف‌ با روحیه‌ای جنگنده، ایرلند و دانمارک را شکست دهد.

ستون اصلی تیم را بازیکنانی باتجربه مانند ماتئی کووار در دروازه، لادیسلاو کریچی در دفاع، سوچک در خط میانی و پاتریک شیک در خط حمله تشکیل می‌دهند.

پاول شولتس هم به‌عنوان هافبک هجومی نقش مهمی دارد. با این حال، ضعف‌های دفاعی و عدم آشنایی کامل با سیستم ۳-۴-۲-۱ کوبک از مشکلات تیم است. چک‌ها امیدوارند شیک دوباره بدرخشد، اما احتمالا بیش از هر چیز به جنگندگی و احترام همیشگی‌شان به هواداران شناخته خواهند شد.

سرمربی: میروسلاو کوبک

میروسلاو کوبک در ۷۴ سالگی، مسن‌ترین سرمربی تاریخ جام جهانی خواهد بود و رکورد اتو رهاگل، سرمربی سابق یونان، را خواهد شکست.

ستاره تیم: لادیسلاو کریچی

لادیسلاو کریچی ۲۷ ساله، که الان به‌صورت قرضی از خیرونا برای وولوز بازی می‌کند، کاپیتان و مدافع میانی تیم چک است. اما با وجود پستش، شم بالایی در گلزنی دارد و توانسته است در دوران حرفه‌ای‌اش به‌طور میانگین هر پنج بازی یک گل بزند. او در هر دو دیدار پلی‌آف هم موفق به گلزنی شد.

آفریقای جنوبی

«بافانا بافانا» پس از سال‌ها دوری، دوباره به جام جهانی بازگشته است. این تیم آخرین بار در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان میزبان در جام جهانی حضور داشت و آخرین صعودش از طریق مرحله انتخابی به سال ۲۰۰۲ برمی‌گردد.

حالا نسل جدید بازیکنان این تیم توانسته‌اند با هدایت هوگو بروس پس از سال‌ها ناکامی و فرصت‌های از دست‌رفته به سطح اول فوتبال جهان باز گردند. مسابقه اول و هیجان‌انگیز آنها برابر مکزیک در ورزشگاه آزتکا، دیدار افتتاحیه جام جهانی امسال خواهد بود.

آفریقای جنوبی در مرحله انتخابی عملکردی باثباتی داشت، هرچند اشتباه اداری در استفاده از بازیکن محروم، تبوهو موکوئنا، نزدیک بود صعودشان را به خطر بیندازد.

بزرگ‌ترین نقطه قوت آنها، هماهنگی و اتحاد بازیکنان است. با این حال، مشکل اصلی‌شان تمام‌کنندگی ضعیف و از دست دادن موقعیت‌های گل است. پیش‌بینی می‌شود آن‌ها با سختی از مرحله گروهی عبور کنند اما سپس برابر تیمی قدرتمند مانند آلمان یا بلژیک حذف شوند.

سرمربی: هوگو بروس

هوگو بروس شاید چندان مربی محبوبی نباشد و در دوران حضورش افراد زیادی را ناراحت کرده باشد، اما کارنامه‌اش گویای توانایی او است. این مربی بلژیکی ۷۴ ساله که کامرون را در سال ۲۰۱۷ قهرمانی جام ملت‌های آفریقا کرد، قصد دارد پس از این دوره بازنشسته شود و طبیعتا می‌خواهد دوران مربیگری‌اش را با موفقیتی بزرگ به پایان برساند.

ستاره تیم: رونون ویلیامز

شاید توجه بسیاری به لایل فاستر، مهاجم برنلی جلب شود، اما دروازه‌بان اصلی تیم، رونون ویلیامز نقش اصلی را در آفریقای جنوبی خواهد داشت. او کاپیتان و باسابقه‌ترین بازیکن تیم است و تخصص ویژه‌ای در مهار پنالتی‌ها دارد. رونون به‌عنوان بازیکنی که بارها همراه با ماملودی سانداونز قهرمان شده، ویترینی از جام و افتخار در کارنامه دارد.

کره جنوبی

کره جنوبی با وجود سابقه طولانی حضور در جام جهانی، دیگر آن تیم شگفتی‌ساز سال ۲۰۰۲ نیست که با هدایت گاس هیدینک تا نیمه‌نهایی پیش رفت. بسیاری از بازیکنان فعلی حتی آن زمان متولد نشده بودند و از آن نسل طلایی فقط خاطره‌ای باقی مانده است.

کره جنوبی در پنج جام جهانی اخیر تنها چهار برد داشته و صعود سخت به مرحله یک‌هشتم نهایی در قطر ۲۰۲۲ بهترین عملکردش در این سال‌ها بوده است. با این حال، گروه نسبتا آسان آنها در این دوره می‌تواند فرصتی مناسب برای صعود باشد. کره در مرحله مقدماتی رقبایی نه‌چندان قدرتمند داشت و هرچند فوتبال چشمگیری ارائه نکرد اما توانست برای یازدهمین بار پیاپی به جام جهانی صعود کند.

نقطه قوت تیم، سرعت فوق‌العاده در ضدحملات و دوندگی بی‌وقفه بازیکنان است، در حالی که ستاره‌هایی مانند سون هیونگ مین و لی کانگ این، توانایی تغییر نتیجه بازی را در یک لحظه دارند.

با این حال، وابستگی بیش از حد به ستاره‌ها و نبود برنامه تاکتیکی جایگزین، نگرانی بزرگی محسوب می‌شود. هواداران امیدوارند این تیم بدون اتکا کامل به سون، از مرحله حذفی عبور کند اما بعید است پس از صعود احتمالی، امید چندانی در ادامه راه داشته باشد.

سرمربی: هونگ میونگ بو

هونگ میونگ بو به‌عنوان بازیکن در چهار جام جهانی حضور داشته و حالا دومین تجربه‌اش را به‌عنوان سرمربی پشت سر می‌گذارد. نخستین تجربه او در سال ۲۰۱۴ چندان موفق نبود و با وجود موفقیت‌هایی که بعدها در سطح باشگاهی به دست آورد، بازگشتش در سال ۲۰۲۴ با استقبال هواداران روبه‌رو نشد. هونگ از زمان صعود تیم، سیستم‌های مختلفی را امتحان کرده، اما هنوز نتوانسته سبک مشخص و ویژه خودش را به تیم بدهد.

ستاره: سون هیونگ‌مین

سون هیونگ‌مین هنوز هم چهره اصلی فوتبال کره جنوبی و محبوب‌ترین ستاره کشورش است. باسابقه‌ترین بازیکن تیم ملی کره، در زمانی مناسب تاتنهام را ترک کرد و به لس‌آنجلس اف‌سی پیوست. تصمیمی که به نظر می‌رسد برای آمادگی بیشتر در آستانه چهارمین جام جهانی‌اش گرفته باشد. او در ۳۳ سالگی دیگر سرعت دوران جوانی را ندارد ولی همچنان توانایی خلق لحظات تعیین‌کننده و تغییر جریان بازی را دارد.

گروه بی (B)

کانادا

کانادا پس از سال‌ها ناکامی، حالا به عنوان میزبان با امید و انتظاراتی بسیار بیشتر از گذشته وارد جام جهانی می‌شود. تیمی که زمانی با شکست سنگین ۸-۱ مقابل هندوراس از رسیدن به جام جهانی ۲۰۱۴ بازماند، حالا با ستاره‌هایی مانند آلفونسو دیویس و جاناتان دیوید یکی از جذاب‌ترین تیم‌های کونکاکاف شده است.

حضور در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر برای بسیاری از بازیکنان کانادا، حکم کسب تجربه‌ را داشت و اگرچه هر سه بازی خود را باختند، اما نمایش خوب برابر بلژیک نشان داد این تیم ظرفیت رقابت در سطح بالا را دارد.

رشد گسترده فرهنگ فوتبال در کانادا، که تا حد زیادی تحت تاثیر مهاجرت و پیشرفت سیستم استعدادیابی بوده، فضای تازه‌ای در فوتبال این کشور ایجاد کرده است.

جسی مارش با سبک پرفشار و پرانرژی خود تلاش کرده ضعف فنی تیم نسبت به قدرت‌های بزرگ را جبران کند. بازیکنانی مانند تاجون بوکانن، مویس بومبیتو و استفن اوستاکیو نقش مهمی در سیستم او دارند.

با این حال، ، فاصله کیفیت دیویس و دیوید با سایر بازیکنان کاملا محسوس است و این ضعف می‌تواند در مقابل تیم‌های بزرگ‌تر، مشکل‌ساز شود. با وجود نگرانی درباره مصدومیت‌های دیویس، صعود از مرحله گروهی هدفی کاملا واقع‌بینانه برای کانادا محسوب می‌شود.

سرمربی: جسی مارش

جسی مارش آمریکایی که سابقه سرمربی‌گری در ردبول لایپزیگ و لیدزیونایتد را دارد، با سبک پرس شدید و پرانرژی‌اش، انتظارات از فوتبال کانادا را برآورده کرده و تیمی ساخته که از نظر بدنی و دوندگی آماده رقابت در سطح بالا است.

ستاره تیم: جاناتان دیوید

جاناتان دیوید، مهاجم ۲۶ ساله یوونتوس و بهترین گلزن تاریخ کانادا، مهم‌ترین مهره هجومی تیم است و همکاری او با آلفونسو دیویس نقش کلیدی در موفقیت کانادا خواهد داشت.

سوئیس

سوئیس پس از نمایش‌ درخشان در جام ملت‌های اروپا، با امید زیادی وارد جام جهانی می‌شود. گرچه این تیم از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون نتوانسته در مرحله حذفی جام جهانی پیروز شود اما نشانه‌ها حاکی از آن است که شاید این طلسم در ششمین حضور پیاپی‌ آنها شکسته شود.

سوئیسی‌ها در یورو ۲۰۲۴ ایتالیا را کاملا تحت فشار قرار دادند و انگلیس را تا ضربات پنالتی در یک‌چهارم نهایی پیش بردند، سپس سال ۲۰۲۵ را بدون شکست پشت سر گذاشتند. نسل جدیدی از بازیکنان مانند دان اندویه و یوهان مانزامبی در کنار بازیکنان باتجربه‌ای مثل گرانیت ژاکا، رمو فرولر و فابیان ریدر ترکیب خوبی ساخته‌اند.

سوئیس امیدوار است در این دوره دست‌کم به یک‌چهارم نهایی برسد ولی پیش‌بینی می‌شود بار دیگر در مرحله حذفی و شاید در ضربات پنالتی حذف شود.

سرمربی: مورات یاکین

مورات یاکین پس از عملکرد خوب سوئیس در یورو ۲۰۲۴ جایگاهش را تثبیت کرد. او مربی‌ای انعطاف‌پذیر است که بین سیستم سه‌دفاعه و چهاردفاعه جابه‌جا می‌شود و برای انتخاب بهترین ترکیب، از تصمیم‌های جسورانه نمی‌ترسد.

ستاره تیم: بریل امبولو

بریل امبولو، مهاجم سریع و قدرتی سوئیس، پس از انتقال به رن دوباره به فرم خوبش رسیده و در سال ۲۰۲۵ بهترین عملکرد ملی‌اش را تجربه کرد. گل‌های او نقش مهمی در موفقیت سوئیس خواهند داشت.

نقاط قوت و ضعف

نقطه قوت اصلی تیم، خط هافبک منظم و قدرتمند آن است، جایی که ژاکای ۳۳ ساله و با تجربه نقش رهبر را ایفا می‌کند. در خط حمله هم بریل امبولو پس از یک فصل موفق، امید اصلی گلزنی سوئیس به شمار می‌رود. با این حال، سبک بازی بیش از حد محتاطانه سوئیس گاهی باعث افت عملکرد بازیکنان و فرو ریختن ساختار دفاعی می‌شود و شکست‌های سنگینی مانند باخت ۶-۱ برابر پرتغال در قطر رخ می‌دهد.

قطر

قطر پس از تجربه ناامیدکننده جام جهانی ۲۰۲۲، حالا امیدوار است تصویر متفاوتی از خود نشان دهد. هرچند میزبانی آن تورنمنت از نظر برگزاری موفق بود، اما سه شکست پیاپی در زمین باعث شد تیم ملی قطر خیلی زود از رقابت‌ها کنار برود.

از آن زمان تاکنون، قطر ششمین سرمربی خود را تجربه کرده و حالا جولن لوپتگی هدایت تیم را بر عهده دارد. او توانست قطر را با سختی از مرحله پلی‌آف انتخابی آسیا عبور دهد، هرچند این صعود تا حد زیادی به میزبانی و برنامه نسبتاً آسان مسابقات وابسته بود

قطر در مرحله مقدماتی عملکردی متزلزل داشت و با وجود تفاضل گل منفی، موفق به صعود شد. با این حال، این تیم همچنان غیرقابل پیش‌بینی است، تا حدی که توانست قهرمان جام ملت‌های آسیا شود.

بزرگ‌ترین نقطه قوت قطر تجربه بازیکنان و حضور ستاره‌ای مثل اکرم عفیف است که یکی از بهترین فوتبالیست‌های آسیا محسوب می‌شود اما وابستگی بیش از حد به بازیکنان با تجربه، مشکلات دفاعی و کمبود گل‌زنی از ضعف‌های جدی تیم به شمار می‌رود.

بیشتر بازیکنان قطر در لیگ داخلی بازی می‌کنند و تجربه بین‌المللی چندانی ندارند. هدف اصلی آن‌ها این است که برخلاف جام جهانی ۲۰۲۲، این بار با کسب برد و شاید حتی صعود از گروه، خاطرات تلخ گذشته را پاک کنند.

سرمربی: جولن لوپتگی

قطر پس از چند انتخاب ناموفق از جمله کارلوس کی‌روش، سراغ جولن لوپتگی، سرمربی سابق رئال مادرید، رفت. مربی‌ای باتجربه که به توانایی‌اش در بازسازی تیم‌ها پس از دوره‌های سخت شناخته می‌شود.

ستاره تیم: اکرم عفیف

اکرم عفیف، گوش تکنیکی و ستاره اصلی قطر و باشگاه السد، با مهارت و سبک بازی خاصش یکی از بهترین بازیکنان آسیاست. او نقش مهمی در قهرمانی‌های متوالی قطر در جام ملت‌های آسیا داشت. او تجربه حضور کوتاه اما ناموفق در بلژیک و اسپانیا را در کارنامه دارد.

بوسنی

بوسنی پس از سال‌ها دوری، دوباره به جام جهانی رسیده و این بار امیدوار است خاطرات تلخ ۲۰۱۴ را جبران کند. تورنمنتی که تنها حضور قبلی آن‌ها در یک رقابت بزرگ بود و حذف در مرحله گروهی، به‌ویژه پس از مردود شدن اشتباه گل ادین ژکو مقابل نیجریه، هنوز برای هواداران دردناک است.

اگرچه نسل فعلی نسبت به تیم طلایی آن دوران کم‌ستاره‌تر به نظر می‌رسد، اما ادین ژکو ۴۰ ساله همچنان رهبر و نماد تیم است و با وجود سن بالا هنوز هم گل‌های زیادی می‌زند.

بوسنی در مرحله مقدماتی فراتر از انتظار ظاهر شد، دو بار رومانی را شکست داد و تنها با دریافت گل دیرهنگام مقابل اتریش از صعود مستقیم بازماند، اما بعد در دو دیدار پلی‌آف‌ توانست ولز و ایتالیا را حذف کند.

نقطه قوت اصلی تیم، اتحاد، جنگندگی و اعتمادبه‌نفس بالای بازیکنان است. علاوه بر ژکو، ارمدین دمیروویچ و هریس تاباکوویچ هم توانایی گلزنی بالایی دارند. با این حال، کمبود تجربه بین‌المللی و عمق پایین ترکیب از مشکلات اصلی تیم محسوب می‌شود.

در این تیم تنها ژکو و سید کولاشیناچ سابقه حضور در تورنمنت‌های بزرگ را دارند. بوسنی تیمی فیزیکی و خشن در بازی است و خطاهای زیاد بخشی از سبک آن‌هاست. با وجود این محدودیت‌ها، هواداران امیدوارند تیمشان این بار عملکردی بهتر از جام جهانی ۲۰۱۴ داشته باشد.

سرمربی: سرگئی باربارز

سرگئی باربارز، مهاجم سابق دورتموند و هامبورگ، بدون تجربه مربیگری هدایت بوسنی را در سال ۲۰۲۴ بر عهده گرفت و برخلاف انتظارها عملکرد موفقی داشته است.

ستاره تیم: ادین ژکو

ادین ژکو، اسطوره فوتبال بوسنی، در ۴۰ سالگی همچنان گلزن اصلی تیم است. او که الان برای شالکه در بوندسلیگا ۲ بازی می‌کند، سال‌هاست برای تیم ملی گل می‌زند و موفقیت‌هایش را به قربانیان جنگ دهه ۹۰ بوسنی تقدیم می‌کند.

گروه سی (C)

برزیل

مرحله انتخابی جام جهانی برای برزیل یکی از سخت‌ترین دوره‌های تاریخ فوتبال این کشور شد.

پس از جام جهانی ۲۰۲۲، فدراسیون فوتبال برزیل بیش از یک سال منتظر کارلو آنچلوتی ماند تا هدایت تیم را بر عهده بگیرد، اما او قراردادش را با رئال مادرید تمدید کرد و این اتفاق به یکی از شرم‌آورترین ماجراهای تاریخ «سلسائو» تبدیل شد.

در این مدت، برزیل با مربیان موقت کار کرد و سرانجام دوریوال جونیور را به‌عنوان سرمربی دائمی منصوب کرد. هم‌زمان، مشکلات مدیریتی و دخالت‌های سیاسی باعث شد حتی خطر تعلیق از سوی فیفا هم مطرح شود.

در زمین مسابقه هم اوضاع بهتر نبود، شکست ۴-۱ برابر آرژانتین، نخستین باخت خانگی در تاریخ مقدماتی جام جهانی و ناکامی مقابل تیم‌هایی مانند کلمبیا و ونزوئلا، بدترین دوره انتخابی تاریخ برزیل را رقم زد.

سرانجام در سال ۲۰۲۵، آنچلوتی هدایت تیم را پذیرفت و حضور او تا حدی آرامش را بازگرداند. با وجود مشکلات، خط حمله برزیل همچنان فوق‌العاده قدرتمند است و هواداران امیدوارند نسل جدید بتواند جام جهانی را پس از سال‌ها دوباره به برزیل بازگرداند، اما بسیاری هنوز نگران فروپاشی ذهنی تیم در بازی‌های بزرگ هستند.

سرمربی: کارلو آنچلوتی

کارلو آنچلوتی یکی از معدود مربیانی است که شخصیت و اعتبار لازم برای هدایت برزیل را دارد. او با تجربه فراوان و ارتباط خوبش با ستاره‌های برزیلی، امید تازه‌ای به این تیم داده است.

ستاره تیم: وینیسیوس جونیور

وینیسیوس جونیور ستاره اصلی خط حمله برزیل است. او با وجود درخشش در رئال مادرید و همچنین نقش داشتن در پنج گل از هفت گل برزیل در جام جهانی ۲۰۲۲، از دید بسیاری هنوز نتوانسته عملکرد خوبش در رئال را در تیم ملی تکرار کند ولی آنچلوتی امیدوار است بهترین نسخه او را در جام جهانی ببیند.

نقاط قوت و ضعف

خط حمله برزیل، بزرگ‌ترین نقطه قوت این تیم است، جایی که ستاره‌هایی مانند وینیسیوس جونیور، رافینیا، اندریک و مارتینلی توانایی ترساندن هر دفاعی را دارند. در مقابل، ضعف اصلی تیم در کناره‌های خط دفاعی است، جایی که دیگر خبری از ستاره‌هایی مثل کافو یا روبرتو کارلوس نیست.

مراکش

مراکش پس از تاریخ‌سازی در جام جهانی ۲۰۲۲، حالا با امید به تکرار این موفقیت وارد جام جهانی می‌شود. «شیرهای اطلس» که به‌عنوان اولین تیم آفریقایی تاریخ به نیمه‌نهایی جام جهانی رسیدند، هنوز تحت تاثیر اتفاقات جنجالی فینال جام ملت‌های آفریقا مقابل سنگال هستند.

مراکش در آستانه قهرمانی بود، اما پنالتی چیپ عجیب براهیم دیاز در لحظات پایانی مهار شد. اتفاقی که پس از اعتراض شدید سنگالی‌ها و وقفه طولانی در بازی رخ داد و باعث تنش در رختکن تیم شد.

بعدها کنفدراسیون فوتبال آفریقا نتیجه بازی را به سود مراکش اعلام کرد و عنوان قهرمانی را به آن‌ها داد اما زخم آن شب هنوز کاملا التیام نیافته است.

هدایت تیم حالا بر عهده محمد وهبی است که جانشین ولید رکراکی شده، مربی‌ای که تیم را به افتخار تاریخی ۲۰۲۲ رسانده بود. نقطه قوت اصلی مراکش، سازمان‌دهی عالی و قدرت فوق‌العاده در ضربات ایستگاهی است. تا جایی که آن‌ها را «آرسنال آفریقا» می‌نامند. اشرف حکیمی، کاپیتان و ستاره تیم، با انرژی و سرعت بی‌نظیرش نقش کلیدی دارد.

با این حال، مراکش برابر تیم‌هایی که دفاع فشرده دارند، گاهی در خلق موقعیت دچار مشکل می‌شود. با وجود این، هواداران امیدوارند مراکش بار دیگر به مراحل پایانی برسد و آماده میزبانی جام جهانی ۲۰۳۰ شود.

سرمربی: محمد وهبی

محمد وهبی جانشین ولید رکراکی شده و وظیفه سختی در ادامه موفقیت‌های مراکش دارد. سبک بازی او مبتنی بر مالکیت توپ و استفاده از کناره‌هاست؛ روشی که با مدافعان هجومی مراکش هماهنگی زیادی دارد.

ستاره تیم: اشرف حکیمی

اشرف حکیمی، کاپیتان و بهترین بازیکن مراکش که در تیم پاری‌سن‌ژرمن بازی می‌کند، به دلیل سرعت و استقامت فوق‌العاده‌اش شناخته می‌شود. او می‌تواند هم‌ زمان نقش مدافع کناری و گوش را ایفا کند و یکی از خطرناک‌ترین بازیکنان آفریقاست.

اسکاتلند

اسکاتلند پس از ۲۸ سال دوباره به جام جهانی رسیده و هوادارانش همچنان از این موفقیت سرمست هستند.

تیم استیو کلارک در مسیر صعود، روزهای پرتنشی را پشت سر گذاشت، تا جایی که در برخی بازی‌های خانگی هواداران بازیکنان را هو کردند، اما در نهایت با پشتکار و روحیه تیمی موفق شدند سهمیه بگیرند.

اسکاتلند در مقایسه با نسل‌های قبلی، بازیکنان سطح بالای بیشتری دارد، اما مهم‌ترین نقطه قوتش اتحاد و جنگندگی گروهی است. بازیکنانی مثل اندی رابرتسون، اسکات مک‌تامینی و جان مک‌گین ستون‌های اصلی تیم محسوب می‌شوند.

با این حال، مشکلات دروازه‌بانی و کمبود بازی باشگاهی برای دروازه‌بانان نگرانی بزرگی ایجاد کرده است و کلارک در یک سال گذشته چندین دروازه‌بان مختلف را امتحان کرده است.

هواداران مشهور «ارتش تارتان» هم قرار است فضای فوق‌العاده‌ای در آمریکا ایجاد کنند و حضور پرشوری در ورزشگاه‌ها داشته باشند. اسکاتلندی‌ها امیدوارند خاطره تلخ یورو ۲۰۲۴ را پاک کرده و برای نخستین بار در تاریخشان از مرحله گروهی یک تورنمنت بزرگ صعود کنند.

این تیم دیگر برچسب «بازنده دوست‌داشتنی» را کنار گذاشته و با اعتماد به ‌نفس بیشتری وارد مسابقات می‌شود، هرچند همچنان خطر لغزش مقابل تیم‌هایی مانند هائیتی وجود دارد. پیش‌بینی می‌شود اسکاتلند شانس خوبی برای رسیدن به مراحل حذفی داشته باشد.

سرمربی: استیو کلارک

استیو کلارک با وجود انتقادها درباره سبک دفاعی‌اش، موفق‌ترین سرمربی تاریخ اسکاتلند از نظر تعداد بازی است. او روحیه تیمی و اتحاد قدرتمندی در تیم ایجاد کرده و بهترین عملکرد را از بازیکنانش گرفته است.

ستاره تیم: اندی رابرتسون

اندی رابرتسون، کاپیتان باتجربه اسکاتلند و مدافع سابق لیورپول، رهبر اصلی تیم در زمین است. او با کیفیت، تجربه و شخصیت رهبری‌اش نقش مهمی در موفقیت اسکاتلند دارد.

هائیتی

هائیتی پس از سال‌ها بحران، خشونت و بی‌ثباتی، با صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ موجی از شادی و اتحاد ملی ایجاد کرد.

پیروزی دو بر صفر مقابل نیکاراگوئه برای کسب سهمیه، نه‌تنها مردم داخل کشور بلکه جامعه بزرگ مهاجران هائیتی در آمریکا، کانادا و کارائیب را هم شاد کرد. این موفقیت حتی با سالگرد نبرد تاریخی ورتیه، که استقلال هائیتی را رقم زد، هم‌زمان شد و رنگی نمادین پیدا کرد.

برخلاف انتظارها، هائیتی بدون نیاز به پلی‌آف و با صدرنشینی در گروهی دشوار که هندوراس و کاستاریکا در آن بودند، صعود کرد. نقطه قوت اصلی تیم، قدرت بدنی، سرعت و تلاش بی‌وقفه بازیکنان است.

تیمی که بیشتر بر جنگندگی تکیه دارد تا مهارت‌های فنی. بازیکنانی باتجربه مانند مارتین اکسپرینس و چند چهره تازه از فوتبال اروپا هم کیفیت بیشتری به ترکیب داده‌اند.

با این حال، بزرگ‌ترین ضعف تیم کمبود آرامش و تجربه در لحظات حساس است. بازیکنان گاهی بیش از حد احساسی می‌شوند و تلاش می‌کنند همه کار را به‌تنهایی انجام دهند. هائیتی امیدوار است با کسب یک پیروزی تاریخی، شادی و امید را به مردمش هدیه دهد.

مسابقات آن‌ها در شهرهایی با جمعیت زیاد هموطنان‌شان برگزار می‌شود و انتظار می‌رود حمایت فوق‌العاده‌ای از تیم صورت بگیرد.

سرمربی: سباستین مینیه

سباستین مینیه پس از تجربه مربیگری در چند کشور آفریقایی، از جمله دستیاری ریگوبرت سانگ در تیم ملی کامرون در جام جهانی گذشته، هدایت هائیتی را بر عهده گرفت. او به‌دلیل شرایط سیاسی کشور، در خاک هائیتی حضور نداشته و تیمش سال‌هاست بازی خانگی واقعی انجام نداده است.

ستاره تیم: داکنز نازون

داکنز نازون، مهاجم باتجربه هائیتی که به تازگی ۳۲ ساله شده است و در باشگاه استقلال تهران بازی می‌کند، با قدرت بدنی، دوندگی و جنگندگی‌اش مهم‌ترین مهره هجومی تیم محسوب می‌شود و در لحظات حساس توانایی تعیین‌کننده‌ای دارد.